آنها‌ زنان‌ را‌ با‌ سیلی‌ می‌نوازند

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

خشونت

تعداد مطالب: 21

آنها‌ زنان‌ را‌ با‌ سیلی‌ می‌نوازند

آنها‌ زنان‌ را‌ با‌ سیلی‌ می‌نوازند

«لحظه‌ای که کتک می‌خوردم و سرم کوبیده می‌شد به در و دیوار، وقتی روی سینه‌ام می‌نشست و دستش را روی دهنم می‌گذاشت تا خفه‌ام کند، لحظه‌ای که همه جا سیاه می‌شد و دیگر رو به مرگ می‌رفتم، با خودم فکر می‌کردم چرا ادامه می‌دهم؟»

بهای سینما رفتن برای کودکان

بهای سینما رفتن برای کودکان

چند ماهی است فیلمی به نام آهوی پیشونی سفید ۲ روی پرده است. فیلم برای کودکان ساخته شده، گرچه برای تماشا به گروه سنی خاصی اشاره نشده است. اما این فیلم تا چه حد معیارهای اولیه‌ی مناسب بودن برای کودکان را دارد؟

شعر ما به خشونت احتیاج دارد

شعر ما به خشونت احتیاج دارد

متن پیش‌ رو بخش دوم از مقدمه کتاب «گزینه اشعار فروغ فرخزاد» است، به قلم خود او. فروغ در این مقدمه از درکش از شعر و نقدهایش به آن و به خود می‌گوید. در روزهای آتی بخش‌ بعدی این مقدمه در «میدان» منتشر خواهد شد.
زیگمونت باومن: بحران پناهندگان بحران انسانیت است

زیگمونت باومن: بحران پناهندگان بحران انسانیت است

وبسایت «نیویورک‌تایمز» مجموعه مصاحبه‌هایی با فیلسوفان و نظریه‌پردازان انتقادی دربارۀ خشونت ترتیب داده است. در پنجمین مصاحبه برد اوانز مدرس ارشد روابط بین‌الملل در دانشگاه بریستول انگلستان و مدیر پروژۀ تاریخچه‌های خشونت با با زیگمونت باومن، استاد ممتاز جامعه‌شناسی دانشگاه لیدز بریتانیا به گفت‌وگو نشسته است.
مبادله در ۱۳۵۴

مبادله در ۱۳۵۴

«کندو» مساله‌ای کلیدی طرح می‌کند که دادن پاسخی درست به آن در توانش نیست. آن فرمی از سینما و آن مفهومی از جامعه و همسبتگی که فیلم در چارچوبش پیش می‌رود دست‌وپای فیلم را می‌بندد. ولی حتی همین محدودیت را شاید بتوان جنبه‌ای از خود آن مساله‌ای گرفت که فیلم طرح می‌کند: مساله‌ی مبادله در ایران نیمه‌ی دهه‌ی پنجاه و آشوب و خشونت نهفته در پس آن.
غزه؛ انباری برای جمعیت اضافه و آزمایشگاهی برای سلاح‌های تازه

غزه؛ انباری برای جمعیت اضافه و آزمایشگاهی برای سلاح‌های تازه

در آستانه شروع درگیری‌های دوباره در غزه‌ایم. اما ماجرای غزه از نظر مارک بلومنتال نه یک سرکوب صرف، که پروژه‌ای سیاسی و جمعیتی است. پروژه‌ای فراتر از نسل‌کشی، پروژه‌ای که نه لزوما در پی نابودی کامل یک جمعیت، بلکه به دنبال حذف مطلق یک هویت سیاسی است.
دولت ترکیه فقط به زبان گلوله حرف می‌زند

دولت ترکیه فقط به زبان گلوله حرف می‌زند

حملات دولت ترکیه به مناطق کردنشین جنوب شرق این کشور بی‌وقفه ادامه دارد؛ حملاتی که با هماهنگی نیروهای ارتش و پلیس ترکیه و با استفاده از سلاح‌های سنگین صورت می‌گیرد. به گفته منابع محلی و ناظران بین‌المللی و برخلاف ادعاهای اردوغان، در این حملات عمدتا شهروندان عادی هستند که کشته می‌شوند. این حملات از زمانی بالا گرفت که حزب آ.ک‌.پ نتوانست در انتخابات پارلمان به اکثریت مطلق دست پیدا کند و به گفته تحلیلگران تلاش کرد با ایجاد شرایط جنگی، رای لازم در انتخابات مجدد را به‌دست آورد. هفته پیش گروهی از اساتید دانشگاه‌های ترکیه در اعتراض به کشتار مردم توسط نیروهای دولتی، خواهان برقراری صلح و توقف حملات شدند. واکنش دولت، نه توقف حملات بلکه بازداشت این اساتید و وارد کردن انواع اتهامات برای مرعوب کردن آنها بود. این امر اما باعث حمایت هرچه گسترده‌تر آکادمسین‌ها و سپس هنرمندان از سراسر دنیا از کردهای ترکیه شد. اتفاقی که پس از آشکار شدن حمایت‌های دولت ترکیه از داعش در سوریه، مشروعیت دولت اردوغان را بیش از پیش زیر سوال برد. یادداشت زیر از یک شاهد عینی در دیاربکر، چهره‌ی واقعی حزبی را نشان می‌دهد که سال‌هاست پشت نقاب «عدالت» و «توسعه» دست به سرکوب مخالفان داخلی خود زده است.

کارد آشپزخانه؛ سلاح ناامیدی فلسطینی‌ها

کارد آشپزخانه؛ سلاح ناامیدی فلسطینی‌ها

خبر شروع انتفاضه سوم در فلسطین اشغالی اینجا و آنجا شنیده می‌شد. از روز اول اکتبر سربازان اسرائیلی با حمله‌های مکرر به مسجدالاقصی خشم فلسطینی‌ها را برانگیختند. حالا بیست و دو روز است که مقاومت مردم با کشتار و ضرب و جرح و دستگیری‌های وسیع روبرو شده. میشل وارشاوسکی، نویسنده و فعال چپ ضد صهیونیست، در این یادداشت کوتاه به چهره جدیدی از مقاومت فلسطینی‌ها اشاره می‌کند: استفاده گسترده که ابزاری که در حالت عادی سلاح به نظر نمی‌آیند اما ناامیدی آنها را به تنها گزینه برای دفاع از جان، خانه و سرزمین تبدیل می‌کند. سنگ، نماد انتفاضه‌های پیشین جای خود را به کارد آشپزخانه داده‌ است.