چرا میدان از Cloudflare استفاده می‌کند؟

سعی همیشگی ما در میدان، انتشار محتوایی درست و صادقانه به سریع‌ترین و راحت‌ترین شکل ممکن برای دسترسی مخاطبانمان بوده است. تلاشی که در ساخت سایت هم به کار برده‌ایم. دسترسی راحت، سرعت و امنیت بالا همیشه برای ما اصل‌های اساسی است که برای رعایت این اصول از ابزارهایی استفاده می‌کنیم. سکوی انتشار مطالب در میدان «وردپرس» است، سیستم مدیریت محتوای متن‌بازی که حدود ۳۰ درصدِ تمام سایت‌های جهان از آن استفاده می‌کنند. همچنین ما از Cloudflare استفاده می‌کنیم، ابزاری برای رساندن محتوای سایت به شکلی خیلی سریع، امن و مطمئن. به گفته W3Techs حدود ۷ درصدِ از تمام سایت‌های جهان هم از Cloudflare استفاده می‌کنند.

به طور خلاصه اصلی‌ترین دلایل ما برای استفاده از Cloudflare دو مورد مهم و اساسی زیر است:

سرعت:
کلادفلر با استفاده از ابزارها و الگوریتم‌های فشرده‌سازی محتوا و فایل‌های یک سایت، زمان بارگذاری آن را به شکل چشمگیری کاهش می‌دهد. چیزی که با توجه به میانگین سرعت و قیمت اینترنت در ایران و جهان بسیار با اهمیت است. در ویدئوی پایین، تفاوت زمان بارگذاری سایت فایننشال‌تایمز، با و بدون استفاده از کلادفلر را می‌بینیم.

امنیت:
یکی از کاربردهای اصلی استفاده از کلادفلر ابزارهای آن برای امنیت یک سایت است. این ابزارها روزانه تعداد زیادی از خطرها (از جمله حملات DDoS) را خنثی می‌کنند. کلادفلر در ماه گذشته میدان را در برابر حدود ۵۰۰ حمله محافظت کرده است.

هنگام ورود به میدان کلادفلر به ما Captcha نشان می‌دهد. چه کنیم؟

یکی از ویژگی‌ها و امکانات کلاودفلر محافظت از یک وب‌سایت در برابر ترافیک‌های غیرمعمول است. هنگامی که شما از وی‌پی‌ان (پراکسی و ابزارهای مشابه) استفاده می‌کنید درواقع در حال ناشناس کردن هویت خود برای میزبانِ سایت مورد مراجعه هستید. این کار طبعاً برای بالابردن امنیت خودتان و عبور از محدودیت‌ها راهی بسیار خوب و کابردی‌ست. راهی که علاوه بر ما و شما، هکرها و ابزارهای مخرب اینترنتی هم از آن استفاده می‌کنند.

وقتی کاربری از وی‌پی‌ان (یا بهتر بگوییم پراکسی) برای ورود به یک سایت استفاده می‌کند، کلادفلر با استفاده از الگوریتم‌هایی سعی در شناسایی کاربر مورد نظر می‌کند. از آن‌جایی که سرور وی‌پی‌ان کاربر ممکن است یکی از هزاران سرور عمومی ابزارهای پراکسی (مانند سایفون و…) باشد، گاهی کلادفلر آن کاربر را به عنوان یک خطر شناسایی کرده و با نشان دادن صفحه کپچا سعی می‌کند یک لایه‌ی امنیتی برای سایت مورد بازدید قرار دهد. البته که این باگ و مشکلی‌ست که الگوریتم‌های کلادفلر درگیر آن هستند و طبعاً گناهی به گردن کاربر مذکور نیست.

با این وجود، آیا میدان به خاطر این نقص الگوریتمی، کلادفلر را کنار خواهد گذاشت؟

صادقانه بگوییم، خیر! امکانات و ابزارهای کلادفلر به قدری برای میدان و کاربرانش مفید است که باعث صرف نظر از این باگ نرم‌افزاری شوند. همچنان که البته امیدواریم الگوریتم‌های کلادفلر روزبه‌روز هوشمندتر و سرورهای وی‌پی‌ان روزبه‌روز ایمن‌تر شوند.

در روزهای آخر اسفند…

سال ۱۳۹۶ به پایان رسید. سالی پر از اتفاقات و حوادث شیرین و تلخ برای همگان. سالی که هر روزش خبری از فجایع زیست‌محیطی، حوادث طبیعی تلخ، مشکلات اقتصادی و تحولات سیاسی و اجتماعی می‌رسید. این سال را در کنار هم گذراندیم و با روشن‌ترین امیدها و انبوهی از نگرانی‌ها به سال جدید پا می‌گذاریم.

سال گذشته میدان یکی از بهترین یارانش را از دست داد. اشکان قاسمی، از بنیانگذاران میدان از میان ما رفت و به آبی‌ها پیوست. یادش در این آخرین روزهای اسفند بیش از همیشه گرم و زنده است.

در آخرین روز بهمن ۱۳۹۶ سد فیلتر «میدان» را بست. در بیش از سه سالی که از آغاز انتشار میدان می‌گذرد، یکی از اهداف و ملاحظات اصلی گردانندگان این بوده که مخاطبی عمومی بتواند این فضا را از آن خود بداند و محتوایش را در دسترس ببیند.

با همین هدف بوده که تلاش کرده‌ایم در میدان به موضوعاتی ملموس بپردازیم، مطالب انتقادی و بحث‌های تخصصی را تا حد امکان با زبانی ساده بگوییم و تا می‌توانیم عادت‌های پیچیده‌گویی و طولانی‌نویسی نالازم را بشکنیم و جدیت نقد را با عبوسی لحن اشتباه نگیریم.

اولویت دادن به مخاطب عمومی یک ملاحظه دیگر هم داشت: فیلتر نشویم؛ از تبعات قانونی و الزام‌آور فیلترینگ گذشته، نه همه توانایی و حوصله گذشتن از آن را دارند و نه همه حاضر به نوشتن در وبسایتی فیلترشده هستند.

ما می‌خواهیم گفتار انتقادی را میدان‌دار کنیم، نه آن که به انزوای آرام و ناامن زیرزمینش ببریم. در حالی که هیاهوی موج‌های سطحی و اولویت‌های اقلیت قدرتمند و ثروتمند به رسانه‌های جریان اصلی ایران و جهان شکل می‌دهد، ما می‌خواهیم نقدهای اساسی و موضوعات اصلی و مهم برای اکثریت جامعه را به جریان اصلی رسانه‌ای تبدیل کنیم. ما با به‌حاشیه‌رانده‌شدگانیم، اما نمی‌خواهیم در حاشیه بمانیم.

هرچند محتوای میدان از نظر مسئولان بررسی محتوای کشور نامناسب تشخیص داده شد اما میدان خود را سرسختانه مقید به اخلاق، امنیت و آسایش عمومی و همچنین انتشار حقایق می‌داند. همزمان باور داریم که بدون نقد صریح، مستند و مستدل، رسیدن به هیچ‌یک از این‌ها ممکن نیست.

رویارویی با محدودیت‌های انتشار در ایران و تبعاتی که پیش می‌آورد، مسائلی نیستند که میدان اولین رسانه‌ای باشد که با آنها روبرو می‌شود. این مسایل پاسخ عملی واحد و ثابتی ندارند و هر مجموعه شرایط به خصوصی به پاسخ‌های مشخصی برایشان منجر می‌شود.

اما آدمی نمی‌تواند وطنش را مثل بنفشه‌ها با خود ببرد هر کجا که خواست. پای ما در همین خاک است و فکر می‌کنیم هنوز باید حرفمان را بزنیم و کارمان را ادامه دهیم، حتی اگر به قیمت بازبینی و حذف بخشی از کارهای گذشته باشد.

ما حرف‌هایی داریم که نباید زیرزمینی و حاشیه‌ای شود و فکر می‌کنیم در شرایط حاضر می‌توان و باید این حرف‌ها را به نحوی بیان کرد. حرف‌هایی که هدفی جز تحکیم پایدار اخلاق، امنیت و آسایش برای همه مردم ندارد.

ما امیدواریم با تامین نظر مراجع قانونی دیگر پشت سد فیلتر نمانیم. بر این اساس پیگیر روند قانونی رفع فیلتر هستیم و امید داریم در اولین روزهای بهار میدان دوباره به روی مردم گشوده ‌شود.

چرا کامنت‌ها در میدان نیاز به تایید دارند؟

یکی از مخاطبان میدان در توئیتر پرسیده بود که چرا در جایی مثل میدان باید کامنت‌ها قبل از انتشار تایید شوند؟

ما به آزادی بیان باور داریم. اما این باور به این معنا نیست که قرار است میدان را در اختیار همه نظرات موجود در جهان بگذاریم. میدان، صدا بخشیدن به صداهای کمتر شنیده شده را رسالت خود می‌داند و در انجام این رسالت به خط مشی‌هایی پایبند است.

در انتشار کامنت‌های وبسایت، موازین و محدودیت‌هایی داریم. اگرچه نظری را به خاطر مخالفت با موضع‌گیری آن رد نخواهیم کرد، اما فحاشی و توهین به اشخاص، یا گروه‌های اجتماعی در میدان جایی ندارند. بنابراین کامنت‌های حاوی فحش و توهین لاجرم از سایت حذف می‌شوند.

همچنین ما می‌بایست به برخی ملاحظات مربوط به ساز و کار نظارت بر اینترنت در ایران نیز پایبند باشیم. این ضمانت قابل دسترس بودن سایت برای همگان در ایران است.

شاید نتوانیم کامنت‌ها در میدان را مستقیما منتشر کنیم اما تضمین می‌کنیم در نظارت بر کامنت‌ها نظرات شخصی و مواضع میدان کمترین تاثیر را دارند.

بیم‌ها و امیدهای دو سالگی میدان

میدان امروز دو ساله می‌شود. شاید این دو سالگی فرصت خوبی باشد برای مرور آنچه می‌خواستیم انجام دهیم و آنچه انجام دادیم.

میدان از آغاز ساخته شد تا رسانه‌ای مستقل، عمومی و انتقادی باشد. اما در این کار همیشه موفق نبوده‌ایم. سعی داشتیم گستره‌ وسیعی از مخاطبان را درگیر کنیم، اما نه به طریق رسانه‌های جریان اصلی که مخاطب را «هیت» و عدد می‌بینند. در عوض قصد داشتیم رابطه‌ای متقابل با مخاطبانمان داشته‌ باشیم. چه در خود وبسایت و چه در شبکه‌های اجتماعی سعی کردیم نسبت به واکنش‌های آنها بی‌تفاوت نباشیم، ابهامات را توضیح دهیم و اشتباهاتمان را بپذیریم.

سعی داشتیم از افتادن در موج‌های رسانه‌ای اجتناب کنیم، مسائل هرروزه را با نگاهی تازه ببینیم و موضوعات به حاشیه‌رانده شده را در میدان دید قرار دهیم. اما پیدا کردن راهی در این میان، که در انبوه اطلاعات بتواند مخاطبان گسترده‌ای را درگیر کند و در عین حال تن به بازی‌های رسانه‌ای ندهد و خود به منبع تولید انبوه اطلاعات تبدیل نشود، ساده نبوده و نیست.

در این راستا برآن بودیم که ساده و صریح نوشتن را جایگزین ادبیاتی کنیم که در اغلب متون انتقادی فارسی وجود دارد. بارها مجبور شدیم مطالب رسیده را رد کنیم و یا فرایندی طولانی را با نویسندگان در جهت نزدیک کردن مطالب به ادبیات میدانی طی کنیم. در این فرایند شاید بسیاری از ما رنجیده باشند. اما امروز و بعد از ۲ سال فکر می‌کنیم در ساختن ادبیات «میدان» تا حد زیادی موفق بوده‌ایم.

در طراحی سایت هم سعی داشتیم همین نگاه را پیاده کنیم. دسترسی آسان به مطالب و راحت‌خوان کردن مطالب مسئله اصلی بود که در طراحی میدان به آن توجه داشتیم.

میدان قصد داشته یک رسانه انتقادی باشد، از سطح گزارش صرف رویدادها فراتر برود و صادقانه دست روی موضوعاتی بگذارد که مهم می‌شمارد. همواره می‌خواستیم از مرکزگرایی رسانه‌های جریان اصلی فاصله بگیریم. اما باید اعتراف کنیم که تاکنون در این کار چندان موفق نبوده‌ایم؛ بخشی از مشکل به این دلیل است که منابع خبری نیز، همچون دیگر منابع، عموما بر تهران و دیگر شهرهای بزرگ متمرکز است. از سوی دیگر اینکه چگونه توجه‌ خودمان و دیگران را به موضوعاتی جلب کنیم که عادت کرده‌ایم به آنها فکر نکنیم، چالشی است که در این دوسال با آن درگیر بوده‌ایم.

در آغاز سومین سال میدان، همچنان معتقدیم که مسیری که در آن قدم گذاشته‌ایم، علیرغم کاستی‌ها و چالش‌های آن، مسیر درستی است. اما پیمودن این راه به تنهایی از ما برنمی‌آید و نیازمند مشارکت کسانی است که دغدغه‌هایی مشابه دارند، پس از شما می‌خواهیم که در این راه همراه ما باشید و به میدان بیایید.