ساعدی در بند «آزادی و دیگر رنج‌ها»

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

مستند

تعداد مطالب: 11

ساعدی در بند «آزادی و دیگر رنج‌ها»

ساعدی در بند «آزادی و دیگر رنج‌ها»

انتشار فیلم مستندی درباره غلامحسین ساعدی نقدها و واکنش‌هایی را در پی داشته است. ناصر رحمانی‌نژاد از همکاران تئاتری ساعدی در دوران پیش از انقلاب می‌گوید تردید جدی درباره انگیزه سازندگان این مستند دارد.
سرخوشی منثور

سرخوشی منثور

مشخصه اصلی فیلم در واقع تلاشی است که به‌مدد آن، شخصیت شوخ و شاد دریابندری در خود فرم فیلم تحقق پیدا می‌کند. فیلم صریحاً شاد است (البته اگر بتوان از چنین اصطلاحی اصولاً استفاده کرد) و شوخی می‌کند و حتی سربه‌سر شخصیت اصلی می‌گذارد بدون اینکه متعرض او شود (و آیا اصولاً می‌توان جلوی چنین تعبیری را گرفت؟)، هرچند برای کسانی که کلاً با چنین فرمی مخالف‌اند، این می‌تواند مستقیماً به ایرادِ فاحشِ فیلم بدل شود.

سایه‌های کشدار‍

سایه‌های کشدار‍

بدون حادثه، بدون طرح و توطئه، بهمن محصص هم باید در بی‌خبری و بدون حضور هیچ دوربینی می‌مرد. مثل خیلی‌ها که همین‌طور می‌میرند و مثل خیلی‌ها که همین‌طور خواهند مرد.
مروری بر مستند “بازیِ کشتار”

مروری بر مستند “بازیِ کشتار”

“بازیِ کشتار” مستندی است مهیب و با آن‌که بی‌واسطه با قاتلانِ یک واقعه روبرو می‌شود، نه مستندی است اجتماعی و نه تاریخی و نه در پیِ گشودنِ گفتاری است فلسفی، بلکه بیش از همۀ این‌ها مستندی است روان‌شناسانه. اوپنهایمر در رویارویی با “انور کنگو” و دوستانش و در پیِ تمایل آن‌ها به بازسازیِ کشتارِ وحشتناکی که مابینِ سال‌های پنجاه و پنج و پنجاه و شش میلادی داشته‌اند، به‌جای آن‌که به زوایای مشخص حادثه بپردازد بر روح قاتلان تمرکز می‌کند

چرا با ثروتمند شدن هرچه بیش‌تر جوامع، فقر به معضلی حادتر تبدیل می‌شود؟

چرا با ثروتمند شدن هرچه بیش‌تر جوامع، فقر به معضلی حادتر تبدیل می‌شود؟

نویسنده: Robert Schalkenbach Foundation | معرفی کوتاه مستند «پایان فقر؟» به نویسندگی و کارگردانی فیلیپ دیاز محصول سال ۲۰۰۸ و منتخب رسمی «هفته‌ی نقد» جشنواره‌ی فیلم کن. این معرفی تلاش دارد تا فقر را از دیدگاه هنری جورج، سیاست‌مدار و اقتصاددان قرن نوزدهم مورد بررسی قرار دهد. لینک برای تماشای آنلاین مستند «پایان فقر؟» نیز در انتهای مطلب است.
نگاهی به «ماهی‌وگربه» ساخته شهرام مکری

نگاهی به «ماهی‌وگربه» ساخته شهرام مکری

ماهی‌وگربه» ‌فیلمی فرم‌گرا و تجربه‌ای جدید در سینمای ایران است؛ البته نه در کارنامه کارگردانش، چراکه این فرم را در آثار کوتاهش تجربه کرده است. شهرام مکری به گواهی نخستین آثار کوتاهش، فیلمسازی است تجربه‌گرا با ایده‌های خاص در فرم و روایت و دغدغه‌های منحصربه‌فرد در فیلمسازی. کارگردانی که در دهه80 با آثار کوتاه «برق‌گرفتگی و مگس»، «طوفان سنجاقک»، «محدوده دایره»، «آندوسی» و «خام، پخته، سوخته» بر این ویژگی خود صحه گذاشت. مکری در مسیر فیلمسازی خود، حرکتی از مضمون و محتوا به سمت فرم داشت و با کمرنگ‌شدن داستان به تدریج اجرا و فرم واجد اهمیت بیشتری در آثار او شدند.