عمرِ طولانی‌تر از مرحمت سرمایه‌داری نیست

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

توسعه

تعداد مطالب: 31

عمرِ طولانی‌تر از مرحمت سرمایه‌داری نیست

عمرِ طولانی‌تر از مرحمت سرمایه‌داری نیست

می‌گویند سرمایه‌داری نیرویی مترقی بود که آغازی شد بر بهبود شایان‌توجه استانداردهای زندگی؛ به این خیال‌پردازی‌ها وقعی ننهید. نیروهای تأثیرگذار اینها هستند: دموکراسی، اتحادیه‌ها، خدمات بهداشتی و آموزش.
هریس معتقد است نظام رفاهی دوران پهلوی خصلت طردگرا داشت

هریس معتقد است نظام رفاهی دوران پهلوی خصلت طردگرا داشت

نویسنده کتاب «انقلاب اجتماعی: سیاست و دولت رفاه در ایران» برخلاف اکثر آثار غربی به شاخص­‌های اقتصادی بسنده نمی­‌کند و از شاخص­‌های غیراقتصادی توسعه نیز بهره می­‌برد.
چهره عریان خرمشهر

چهره عریان خرمشهر

«ما شرایط سخت دوران جنگ را تحمل کردیم و حالا هم در شرایط سخت‌تری زندگی می‌کنیم. تا مدتی در خرمشهر زندگی نکنید متوجه نمی‌شوید ما چه می‌گوییم. ما چه کنیم؟ باید بمیریم؟»
تجدد رایزنانه، گزینه‌ای در برابر تجدد آمرانه

تجدد رایزنانه، گزینه‌ای در برابر تجدد آمرانه

کنشگران کارگری ایران به طرح خواست‌های صنفی‌ـاقتصادی کارگران بسنده نکردند، بلکه بانگ آزادی را نیز سر دادند. از قانون‌خواهی گفتند و برابری در برابر قانون؛ مستقل از تفاوت‌های جنسیتی، آیینی، قومی و سیاسی.
روز جهانی مقابله با «روندهای» منجر به بیابان‌زایی

روز جهانی مقابله با «روندهای» منجر به بیابان‌زایی

بیابان‌زایی تخریبِ زمین است و افتِ توان و کارآییِ آن. تبدیل عرصه‌های غیربیابانی: جنگل‌ها، تالاب‌ها و مراتع به بیابان‌هایی مصنوع فاقد توان اکولوژیکی، شور و بدونِ بارآوریِ خاک. کاستن از نواحیِ معیشت‌پناه است به زمین‌های سوختۀ معیشت‌گریز. به خشکی و بی‌حاصلی. به آن‌جا که زمین در خود فرو می‌میرد تا با تعادلی جدید، با رفتار و اسلوب زیستی تازه سربرآورد.

قوانین موجود در راستای توزیع بیشتر و بهتر ثروت نیستند

قوانین موجود در راستای توزیع بیشتر و بهتر ثروت نیستند

در ایران گویی پیشفرض تمام مسئولان این است که تنها راه توسعه و حل مشکلات اقتصاد دولتی کشور خصوصی‌سازی است. اما خصوصی‌سازی واقعا چه دست‌آوردی داشته و  چقدر توانسته مشکلات موجود را کاهش دهد؟ علی رفاهی با فرشاد اسماعیلی در این زمینه گفتگو کرده است.
تئاتر خصوصی یا چگونه یاد گرفتیم در توهم آزادی سرکوب شویم

تئاتر خصوصی یا چگونه یاد گرفتیم در توهم آزادی سرکوب شویم

خصوصی‌سازی تنها در عرصه‌های اقتصادی یا صنعتی اتفاق نیفتاده است. در حوزه فرهنگ و هنر هم به اشکال دیگری صورت گرفته است. اشکالی که گویا نوعی از سرکوب به شکل غیرمستقیم را تداعی می‌کنند.
تغییرات اقلیمی و چشمان بسته‌ی سیاستمداران

تغییرات اقلیمی و چشمان بسته‌ی سیاستمداران

هنگامی که سیاستمدارن «به نام آزادی، اعلان جنگ می‌کنند» و به نام «ایجاد شغل» از کم اهمیت بودن محیط‌زیست می‌گویند، این نه دست مردم که باید دست قدرت‌های بزرگ اقتصادی باشد که از آستینشان بیرون آمده تا پای «پروژه‌های توسعه‌ای» را امضا کنند. اخیرا آقای رئیس‌جمهور گفته است «زندگی مردم» اصل است و نه توصیه‌های «ملالغتی» محیط‌زیست. اما آیا این سیاستمدارن به تناقضات خطرناک ایده‌های خود واقف نیستند؟