شهرهای بی‌تصویر

آرشیو یادداشت‌های

حسام امیری

تعداد مطالب: 9

شهرهای بی‌تصویر

شهرهای بی‌تصویر

سینما بود که به شهرهای گوناگون، مردمان مختلف و داستان‌های زندگی‌شان تصویرشان را داد. برخلاف این‌ اما شهرستان‌های ایران هنوز تصویری برای خود ندارند. آن‌ها شهرهای بی‌تصویرند.
فلینیِ افسرده

فلینیِ افسرده

سینمای فدریکو فلینی را با سرخوشی، سبکی و شیدایی می‌شناسیم. اما این فیلمسازِ سرمست سویه‌ی دیگری هم دارد. سویه‌ای تاریک و پنهان. سینمای فلینی، به رغم سرخوشی وصف‌ناپذیرش، در لایه‌های زیرین خود از نوعی افسردگی رنج می‌برد.
درباره بعضی از فیلم‌های خانوادگی

درباره بعضی از فیلم‌های خانوادگی

به احتمال زیاد در تعطیلات نوروزی در فیلم‌های خانوادگی زیادی خواهیم بود. فیلم‌هایی که رئالیسم منحصربفردی دارند. از این فیلم‌ها در بعضی از فیلم‌های سینمایی هم استفاده شده است. از جمله فیلم مستندی درباره شهلا جاهد که شامل فیلمی از او است که برایش سال خوبی آرزو می‌شود.
جاذبه و سینما

جاذبه و سینما

اگر چه قانون جاذبه را نیوتون کشف کرد ولی افراد بسیاری درگیر غلبه بر این قانون و فرارفتن از سطح زمین شدند. سینما این امکان را می‌داد تا این دغدغه به اشکال مختلفی نمایان شود.
قصه‌های شب

قصه‌های شب

در اواخر دهه شصت موجودات و فیگورهایی در سینمای ایران سربرآوردند که تا پیش از آن به ندرت اثری از آن‌ها به چشم می‌خورد: غول‌ها، هیولاها...دیوار واقعیت در فضای اجتماعی آن سال‌ها به حدی استوار و مستحکم است که برای شکستن و عبور از آن باید از متحدان فراواقعی کمک گرفت.
او که رستگار می‌کند

او که رستگار می‌کند

ایده اصلی عیاری، که در فیلم‌هایش به بیان مختلف تکرار می‌شود، مالکیت است. زیربنای تمام آثار او را ایده مالکیت و نتیجه ناگریز آن یعنی دزدی – و گاهی بخشش - تشکیل می‌دهند.
رمانتیک، لوده و آن دیگری

رمانتیک، لوده و آن دیگری

اگر می‌خواهید از لودگی فرادستانه بیشتر بدانید بهترین راه، تماشای پذیرایی ساده است. در این فیلم شخصیت‌های دیوانه‌ای هستند که با لکسوز توی کوهستان به دنبال فقرا می‌گردند تا کیسه‌های پولشان را میان آن‌ها تقسیم کنند. دو لوده‌ی مایه‌دارِ تیپیک که فقط برای نمایشِ جنون خود و ایجادِ هیجان، ثروتشان را به باد می‌دهند. بر خلاف رمانتیک‌ها که به دلیل حساسیت از مناسبات پیچیده‌ی اجتماعی کنار می‌کشیدند، حقیقی به همراه شخصیت‌هایش به دل این مناسبات می‌زند، اما فقط به یک شرط: بامزه، خاص و جالب باشد.

استاد کوچولو

استاد کوچولو

ابد و یک روز به دلیل ساختار دراماتیکِ خود، فیلمِ خوش‌نقدی است که در پایان مخاطبش را مجبور به حرف زدن درباره‌ی سینما می‌کند. فیلمی در حال اکران است که پس از دو سه سال دوباره از دهانِ خاک گرفته‌ی تماشاگران ایرانی، غبار بلند می‌کند.