اعتراض یک نماینده مجلس به اخراج پیرمرد افغانستانی از بیمارستان

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

مهاجران افغان

تعداد مطالب: 15

به خانه بر می‌گردیم

به خانه بر می‌گردیم

این گزارش، بی‌هیچ دخل و تصرفی روایت تلخ روزگار کارگرانی است که با سختی تمام کار و زندگی می‌کنند تا بتوانند یک زندگی حداقلی برای خانواده خود مهیا کنند. در بین این کارگران محب ترکی، کارگر جوانی بود که روایت متفاوتی داشت. او از ١٦سالگی ایران است. پدر و مادر پیری دارد و تنها فرزند والدینش است. او ٤‌سال تمام است که به افغانستان نرفته. پسری کوتاه قد با چشم‌هایی ریز که می‌گوید مادرش در آخرین گفت‌وگوی تلفنی گریه کرده و گفته حتی چهره‌اش را از یاد برده است. با او گفت‌وگویی داریم.

بغض کودکان «کبیرآباد»

بغض کودکان «کبیرآباد»

قرار بود مهرماه امسال درب مدارس دولتی به روی کودکان افغان که به‌صورت «غیرمجاز» در ایران زندگی می‌کنند، گشوده شود. اما در همین فاصله گزارش‌هایی منتشر شد که ادعاهای مقامات دولتی مبتنی بر امکان تحصیل رایگان این کودکان را رد می‌کرد؛ گزارش‌هایی که با تکذیب مسئولان آموزش و پرورش روبرو شد. هدی هاشمی سری به منطقه کبیرآباد در جنوب تهران زده تا واقعیت موجود مهاجران افغان ساکن این منطقه را به تصویر بکشد؛ واقعیتی که علاوه بر فقر شدید و عدم وجود امکانات اولیه زندگی، لزوم پرداخت پول توسط دانش آموزان افغان برای ادامه تحصیل را نیز دربرمی‌گیرد.

دانش‌آموزان افغانستانی کتک خوردند

دانش‌آموزان افغانستانی کتک خوردند

در دو سال گذشته، بحران پناهندگی در اروپا و برخوردهای متفاوتی که دولت های مختلف در مواجهه با پناهندگان- عمدتا سوری- داشته‌اند، موجب بحث و جدل‌های فراوان شده و فضای ایران نیز کم و بیش درگیر چنین مباحثی بوده است. از سوی دیگر این روزها در ایران احساسات ملی گرایانه حول درگیری‌های منطقه‌ای دوباره گل کرده و بعضا شاهد موضع‌گیری‌های مبتنی بر نژاد در تقابل با همسایگان عرب هستیم. در این میان اما، ایران خود کشوری مهاجرپذیر محسوب می شود؛ مهاجران افغان از همان سال‌های اول انقلاب و درچند نوبت به دلیل وضعیت جنگی کشورشان، ناگزیر به جلای وطن شده و عمدتا در ایران سکنی گزیده‌اند. اما گویی نسل‌های دوم و سوم این مهاجران که در ایران به دنیا آمده و رشد کرده‌اند، هنوز چوب ملیت غیرایرانی خود را می‌خورند؛ آذر ماه سال پیش اخباری از تنبیه عجیب دانش آموزان افغان در پاکدشت ورامین منتشر شد و سر و صدای زیادی به پا کرد. اکنون نیز گزارشی از تنبیه دانش آموزان افغان مدرسه ای در دماوند منتشر شده است. روشن نیست چه تعداد از این وقایع امکان رسانه‌ای شدن پیدا می‌کنند، اما گویی مدرسه‌ها تبدیل به عرصه‌ای شده‌اند که قرار است از همان کودکی به بچه‌های افغان معنای تفاوت خون و نژاد را بیاموزند.
چهره اخراجِ مهاجران غیرقانونیِ افغان از ایران

چهره اخراجِ مهاجران غیرقانونیِ افغان از ایران

روزانه تعداد زیادی از افغان‌های ساکن ایران تحت عنوان «غیرقانونی» از کشور اخراج می‌شوند. افرادی که ممکن است برای سال‌های طولانی ساکن ایران بوده باشند، اما کماکان از فردای خود بی‌خبر هستند. از جمله کودکانی که از خانواده خود جدا شده، از ایران اخراج می‌شوند و ممکن است تا پایان عمر موفق به دیدار دوباره آنها نشوند. غزل گلشیری در این گزارش به وضعیت افغان‌ها در اسلام قلعه می‌پردازد که نقطه مرزی ایران و افغانستان به شمار می‌آید؛ جایی‌که افغان‌ها برای اخراج شدن از ایران باید پولی نیز بپردازند؛ پول «استفاده از فضای سبز».


 
بنی‌آدم گاهی اعضای یکدیگرند

بنی‌آدم گاهی اعضای یکدیگرند

شیوا جمالی در گزارش زیر به مشکلات بخشی از مهاجران افغان در ایران پرداخته است که با مساله پیوند عضو دست و پنجه نرم می‌کنند. قانون ممنوعیت پیوند اعضا برای اتباع خارجی چندین‌بار دستخوش دگرگونی شده است؛ در حال حاضر اتباع افغان مقیم ایران می‌توانند از هم‌وطنان مقیم خود در ایران عضو پیوندی دریافت کنند اما آنگونه که در این گزارش آمده است «چون افغان‌های مقیم ایران معمولا کارهای بدنی سنگین انجام می‌دهند، پیدا کردن ‌دهنده عضو، کار خیلی سختی است». ضمن این‌که افغان‌های تازه‌وارد به ایران «حتی قادر به دریافت عضو از یک افغان هم نیستند. افغان‌هایی قادر به دریافت عضو از یک افغان دیگر هستند که دارای کارت آمایش باشند یا پناهنده باشند یا گذرنامه‌شان مهر دایم داشته باشد». در واقع این خون افراد است که تعیین‌کننده امکان برخورداری آنها از حق درمان است. آن هم در سرزمینی که گرفتن تابعیت ایرانی، حتی برای افغان‌های متولد ایران، امری بسیار دشوار است.