محسن هویدایی
گزارش مجلس از یورت و تناقض‌گویی‌های ربیعی و نعمت‌زاده

گزارش مجلس از یورت و تناقض‌گویی‌های ربیعی و نعمت‌زاده

گزارش مجلس از انفجار در معدن یورت، درباره موضع‌گیری‌های علی ربیعی و محمدرضا نعمت‌زاده چه چیزی به ما می‌گوید؟ آیا آن‌گونه که آنها ادعا می‌کردند، «سهل‌انگاری» و «خطای انسانی» دلیل بزرگ‌ترین انفجار تاریخ معادن ایران بوده است؟

مادرانِ ناپدیدشدگان آرژانتینی خاموش نمی‌شوند

مادرانِ ناپدیدشدگان آرژانتینی خاموش نمی‌شوند

بعدازظهر 30 آوریل 1977 چهارده زن شجاع، ترس را کنار گذاشتند -و به‌رغم هشدارهای اعضای خانواده- از خانه‌هایشان بیرون آمدند تا رودروی حکومتی دیکتاتوری بایستند که فرزندانشان را ربوده بود. چهار دهه بعد و پس از 2037 راهپیمایی، این مادران کماکان به راهپیمایی خود ادامه می‌دهند.

«نمی‌خواهم مدرسه بروم، هیچوقت نرفته‌ام»

«نمی‌خواهم مدرسه بروم، هیچوقت نرفته‌ام»

فاطمه حسن، کودکی ۸ ساله، روزی ۱۲ ساعت در یک کارگاه کفش‌سازی در ترکیه کار می‌کند. او که به همراه خانواده‌اش از حلب سوریه به ترکیه گریخته است، یکی از هزاران کودک سوری است که در ترکیه کار می‌کنند.

چگونه تسلیحات آمریکایی عراق را به نابودی کشاند

چگونه تسلیحات آمریکایی عراق را به نابودی کشاند

13 سال پیش آمریکا همراه با متحدانش به اسم نابود کردن «سلاح‌های کشتارجمعی» به عراق یورش برد. نه تنها چنین سلاح‌هایی در واقعیت وجود نداشت بلکه تحقیقات نشان می‌دهد، آمریکا و متحدانش، خودْ در این حمله از سلاح‌های حاوی اورانیوم استفاده کرده‌اند. تولد کودکان ناقص‌الخلقه، فقط یکی از پیامدهای فاجعه‌بار این تجاوز نظامی است.

نباید به امید دولت‌ها نشست

نباید به امید دولت‌ها نشست

به مناسبت روز جهانی کارگر با «کمال اطهاری» کارشناس و پژوهشگر اقتصادی درباره وضعیت طبقه کارگر در دولت یازدهم مصاحبه‌ای انجام شده است. اطهاری با تاکید بر نظام ناکارآمد اقتصاد ایران از یک سو و انفعال روشنفکران در ارائه یک برنامه منسجم عینی برای بهبود وضعیت کارگران، وضعیت طبقه کارگر در ایران را بحرانی توصیف می‌کند.

دولت ترکیه فقط به زبان گلوله حرف می‌زند

دولت ترکیه فقط به زبان گلوله حرف می‌زند

حملات دولت ترکیه به مناطق کردنشین جنوب شرق این کشور بی‌وقفه ادامه دارد؛ حملاتی که با هماهنگی نیروهای ارتش و پلیس ترکیه و با استفاده از سلاح‌های سنگین صورت می‌گیرد. به گفته منابع محلی و ناظران بین‌المللی و برخلاف ادعاهای اردوغان، در این حملات عمدتا شهروندان عادی هستند که کشته می‌شوند. این حملات از زمانی بالا گرفت که حزب آ.ک‌.پ نتوانست در انتخابات پارلمان به اکثریت مطلق دست پیدا کند و به گفته تحلیلگران تلاش کرد با ایجاد شرایط جنگی، رای لازم در انتخابات مجدد را به‌دست آورد. هفته پیش گروهی از اساتید دانشگاه‌های ترکیه در اعتراض به کشتار مردم توسط نیروهای دولتی، خواهان برقراری صلح و توقف حملات شدند. واکنش دولت، نه توقف حملات بلکه بازداشت این اساتید و وارد کردن انواع اتهامات برای مرعوب کردن آنها بود. این امر اما باعث حمایت هرچه گسترده‌تر آکادمسین‌ها و سپس هنرمندان از سراسر دنیا از کردهای ترکیه شد. اتفاقی که پس از آشکار شدن حمایت‌های دولت ترکیه از داعش در سوریه، مشروعیت دولت اردوغان را بیش از پیش زیر سوال برد. یادداشت زیر از یک شاهد عینی در دیاربکر، چهره‌ی واقعی حزبی را نشان می‌دهد که سال‌هاست پشت نقاب «عدالت» و «توسعه» دست به سرکوب مخالفان داخلی خود زده است.

آب؛ منشاء حیات و منازعه در بین‌النهرین

آب؛ منشاء حیات و منازعه در بین‌النهرین

بسیاری نقش نفت را در بحران در کشورهای خاورمیانه برجسته می‌دانند. در چنین تحلیلی نقش نزاع بر سر سایر منابع طبیعی از جمله آب نادیده گرفته می‌شود. جوریس لورینک در این یادداشت توضیح می‌دهد که چگونه تلاش‌های دولت ترکیه برای دسترسی به منابع آبی در وضعیت عراق و سوریه نقش‌آفرین است.

به زبانِ امید

به زبانِ امید

وبلاگ میدان فلسطین به تازگی گفتگویی با گروه تریو جبران (Le Trio Joubran) داشته است؛ سه برادر فلسطینی- سمیر، وسام و عدنان– که در نوازندگی عود شهرت دارند. عود به‌شکلی برجسته در فرهنگ معاصر فلسطین نقش بازی کرده است. در این میان سهم برادران و خواهرانی که با مهارت عالی در ساخت عود، به عودنوازانی استثنایی بدل شده‌اند، کم نیست؛ کسانی هم‌چون نجیب شاهین و سیمون شاهین، یا خانواده جبران. ساز عود هم‌چنین از طریق آوازهای پرشمار و احترام‌برانگیز مارسل خلیفه، عود نواز لبنانی، با نهضت ملی فلسطینیان درهم تنیده شده است. خلیفه کسی است که از اشعار محمود درویش ترانه ساخته‌ است. گروه تریو جبران، کارش را در سال 2004 آغاز کرد و از آن زمان تاکنون مخاطبان زیادی از سراسر جهان جذب کرده است.

اغواگری‌های پسافمینیستی داعش

اغواگری‌های پسافمینیستی داعش

داعش در رسانه‌های جریان اصلی، چکیده تمام بدی‌هاست؛ هیولایی که، فارغ از خاستگاه‌ها و نقشی که در راستای سیاست‌های جنگ‌طلبانه کشورهای غربی بازی می‌کند، به‌عنوان قطب مخالف «غرب» معرفی می‌شود. در این دوگانه‌ی خیالی چیزی که غریب می‌نماید، فرار خودخواسته زنان مسلمانی است که ظاهرا طعم آزادی را در جوامع اروپایی چشیده‌اند؛ کسانی که، با سختی فراوان، خود را به ظاهرا وحشتناک‌ترین مکان برای زنان در جهان می‌رسانند تا در صفوف داعش مبارزه کنند. نویسنده متن ضمن به چالش کشیدن نگاه کلیشه‌ای حاکم در جوامع غربی به زن مسلمان، به نقاط ضعف‌ فمینیسم اسلامی‌ای اشاره می‌کند که به دلیل ناتوانی در ارائه آلترناتیوی سیاسی در مقابله با سیاست‌های استعمارگرایانه کشورهای غربی، از جذب این زنان مسلمان ناکام می‌ماند. یادداشت پیش رو با تمرکز بر فرار زنان مسلمان از «بهشت» به «جهنم»، نمونه درخشانی است از اهمیتِ توجه به پیچیدگی وضعیت واقعی، نقش فهم انسان‌ها از وضعیت خود و تاثیر آن در تصمیماتی که برای زندگی‌‌شان می‌گیرند.

چگونه خوزستان از سرزمینی تالابی به سرزمینی بایر تبدیل شد؟

چگونه خوزستان از سرزمینی تالابی به سرزمینی بایر تبدیل شد؟

سرمایه‌داری صنعتی زمین را به‌طور بی‌سابقه‌ای گرفتار بحران‌های زیست محیطی کرده است و در این میان کشورهای موسوم به «کشورهای جنوب» اوضاع و احوال نامساعدتری نسبت به «کشورهای شمال» دارند. فشار بحران‌های محیط‌زیستی نیز مانند دیگر بحران‌ها، بر دوش آفرینندگان بحران و آنها که از آن سود می‌برند نیست و این کشورها و گروه‌های فرودست هستند که باید بیشترین بها را در تحمل بحران بپردازند. در ایران نیز به نظر می‌رسد همین روند در جریان است؛ مرکزنشینان برای تمام کشور تصمیم می‌گیرند و این مردم حاشیه‌نشین هستند که تاوان سیاست‌های نادرست را پس می‌دهند. توفان‌های گرد و خاکی که در دهه گذشته استان‌های جنوب و جنوب‌غربی کشور را درنوردیده، محصول اعمال سیاست‌های نادرستی‌ست که از دوران پس از جنگ به اسم «توسعه» در پیش گرفته شد. توسعه ناپایداری که از آن زمان هیچ‌گاه از دستورکار دولت‌های مختلف خارج نشده و تنها به اشکال و اسامی گوناگون، ماشین تخریب خود را به‌پیش رانده است. پروژه‌هایی که خاک به آسمان خوزستان پاشیدند، مهر تایید مسئولان کنونیِ سازمان محیط‌زیست، وزارت نفت و… را بر خود دارند. گزارش گاردین نگاهی‌ست به آنچه طی چند دهه گذشته -به اسم توسعه- بر خوزستان رفته است. مرور این روند شاید به ما بگوید که چقدر می‌توان به جدی بودن شعارهای حمایت از محیط‌زیست امیدوار بود.