skip to Main Content
لایحه رتبه‌بندی و تراژدی بازنشستگان
اسلایدر جامعه

لایحه رتبه‌بندی و تراژدی بازنشستگان

وضعیت بازنشستگان در ایران یک تراژدی تمام و کمال است؛ در سنی که باید این سرمایه‌های فرهنگی جامعه تجربیات خود را به نسل جوان منتقل کنند و پس از سی سال خدمت صادقانه استراحت نموده و به سلامت خود توجه نمایند، با سرکوب معیشت و سلامت و منزلت روبرو هستند.

وضعیت بازنشستگان در ایران یک تراژدی تمام و کمال است؛ در سنی که باید این سرمایه‌های فرهنگی جامعه تجربیات خود را به نسل جوان منتقل کنند و پس از سی سال خدمت صادقانه استراحت نموده و به سلامت خود توجه نمایند، با سرکوب معیشت و سلامت و منزلت روبرو هستند. به خاطر حقوق دو برابر زیر خط فقر، آنان که هنوز توانایی دارند مجبورند به شغل‌های جدید رو بیاورند و فشار مضاعفی را تحمل نمایند. این ظلم و ستم آشکار به بازنشستگان باعث شده است که آنان در یک دهه گذشته به‌خصوص در پنج سال اخیر با کوشش فراوان متشکل شوند تا صدای خود را به گوش قدرتمندان آرمیده در ناز و نعمت برسانند؛ به‌طوری‌ که می‌توان امروز حرکت و مطالبه‌گری آنان را در قالب یک جنبش عدالتخواهانه بررسی نمود چرا که دارای بدنه فعال، اهداف، روش و سازماندهی برای تحقق مطالبات مشخص دارند که می‌توان در یادداشتی مستقل به آن پرداخت. اما در این یادداشت می‌کوشم نشان دهم چگونه لایحه فعلی بارگذاری شده در مجلس مسئله بازنشستگی و بازنشستگان سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ را نادیده گرفته است.

در ماده هشتم لایحه قبلی به تاریخ ۱۵ تیرماه ۱۴۰۰ آمده بود «در اجرای ماده ۳۰ قانون برنامه پنج ساله ششم… حقوق و مزایای معلمان بازنشسته وزارت آموزش و پرورش، متناسب با حقوق و مزایای معلمان شاغل با رتبه متناظر آنان می باشد». این ماده در لایحه بارگذاری شده جدید کلا حذف شده است با این استدلال که مساله بازنشستگان طی لایحه‌ای جداگانه طرح خواهد شد. در این‌باره باید توضیح داد که بازنشستگان کلماتی مانند متناسب‌سازی را جعلی و نوعی همسان‌سوزی می‌دانند که نوبخت و تیم مذاکره‌کننده با وی به بازنشستگان تحمیل نمودند. طبیعی است وقتی تیم مذاکره‌کننده از بدنه فعال بازنشستگان نباشد پای امضای موافقت‌هایی می‌رود که برخلاف منافع بازنشستگان است. بازنشستگان به‌طور واضح و شفاف گفته‌اند خواهان همسان‌سازی کامل با شاغلان بر مبنای قانون مدیریت خدمات کشوری هستند. انتظار می‌رود پس از اجرای رتبه‌بندی به‌صورتی که تشکل‌های صنفی و شورای هماهنگی پیشنهاد داده است بایستی همسان‌سازی کامل صورت پذیرد.

اما با توجه به گمانه‌زنی‌ها و اخبار و لایحه بارگذاری شده، ملاحظاتی در مورد فرهنگیانی که در سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ بازنشسته می‌شوند وجود دارد و سناریوهای متفاوتی را می‌توان بررسی نمود.

سناریوی اول: در تبصره ۳ ماده هفتم اجرای رتبه‌بندی آمده «از تاریخ ۳۱/۶/۱۴۰۰ در سقف منابع پیش‌بینی‌شده در بند (و) تبصره دو قانون بودجه ۱۴۰۰ کل کشور پرداخت می‌شود و از ابتدای سال ۱۴۰۱ منوط به‌ پیش‌بینی بار مالی در قوانین بودجه سنواتی، به‌صورت کامل اعمال خواهد شد.» اگر این تبصره در لایحه بارگذاری شده به‌صورت فعلی با توجه به نظر معلمان و شورای هماهنگی اصلاح گردد و تاریخ اجرا از ۱/۱/۱۴۰۰ در نظر گرفته شود و اجرای آن «منوط به‌ پیش‌بینی بار مالی» نگردد، در آن صورت حدود ۶۵ هزار فرهنگی که در سال ۱۴۰۰ بازنشسته می‌شوند از مزایای رتبه‌بندی برخوردار خواهند شد. این سناریوی مطلوب معلمان و تشکل‌های صنفی مستقل است.

همچنین بخوانید:  معلمی که جان می‌دهد و معلمی که نان می‌دهد

سناریوی دوم: ماده هفتم با این تبصره به قانون تبدیل شود؛ در این صورت کلاً رتبه‌بندی به محاق می‌رود که در یادداشت قبل به آن پرداختم. فراتر از آن این تبصره موجب می‌شود تعدادی از آن حدود ۶۵ هزار بازنشسته که در نیمه اول سال ۱۴۰۰ بازنشسته شده‌اند از رتبه‌بندی محروم شوند. در ضمن قانون نباید «منوط» به چیزی از جمله تأمین بودجه گردد. فرض کنیم در بودجه سال ۱۴۰۱ برای رتبه‌بندی بودجه پیش‌بینی نگردد؛ با توجه به اینکه حدود ۱۱۱ هزار معلم در سال ۱۴۰۱ بازنشسته خواهند شد و با گره زدن اجرای بار رتبه‌بندی به ‌پیش‌بینی بودجه، عملاً اجرای رتبه‌بندی در ۱۴۰۱ به حالت تعلیق درآمده و به‌تبع آن به ضرر بازنشستگان در این سال خواهد بود. ۱۱۱ هزار معلم تعداد قابل‌توجهی است و نمی‌توان از منافع آنان چشم‌پوشی نمود. این سناریوی کمیسیون مجلس است، اما معلمان با آن مخالف هستند. در عین‌حال با توجه به اخبار منتشرشده مبنی بر حذف طرح‌های دارای بار مالی از دستور کار مجلس و رویکرد شخص قالیباف و هیئت‌رئیسه در مخالفت با لایحه‌هایی چون همسان‌سازی و رتبه‌بندی و احتمال مخالفت شورای نگهبان، ممکن است همین لایحه نیز رد شود و در این صورت احتمال سناریوی سوم وجود دارد.

سناریوی سوم: وقتی نوبخت لایحه رتبه‌بندی را به مجلس داد تنها ۱۵ هزار میلیارد تومان برای اجرای رتبه‌بندی در نظر گرفته بود و ادعای کذبی نمود که اجرای کامل رتبه‌بندی ۱۶۰ هزار میلیارد تومان نیاز دارد و حتی برخی مبلغ ۲۰۰ هزار میلیارد تومان را مطرح نمودند؛ این بزرگ کردن ارقام عامدانه و در راستای عدم اجرای کامل رتبه‌بندی و در اصل توجیه‌کننده هشت سال وعده درمانی دولت روحانی بود. چیزی که معلمان از آن به خیانت نوبخت تعبیر می‌کنند. در شهریورماه و قبل از لایحه جدید، فرج‌الله کمیجانی یکی از حامیان نوبخت و از اعضای تیم مذاکره‌کننده در کلاب هاوس عنوان نمود که «دولت روحانی و نوبخت کار بزرگی کرده است و معلمان اجرای رتبه‌بندی با همین مقدار که ممکن است تا ۲۰ هزار میلیارد تومان افزایش یابد را باید غنیمت بدانند و بر قانون شدن لایحه تاکید داشتند» (نقل به مضمون) به این امید که در سال‌های بعد به‌صورت پلکانی بودجه رتبه‌بندی افزایش یابد. البته بعد از ادعای نوبخت و حامیانش، فعالان صنفی از جمله اسماعیل جعفری با محاسبات دقیق نشان دادند که اجرای کامل رتبه‌بندی به‌صورت لایحه تیرماه تنها ۷۷ هزار میلیارد تومان هزینه دارد.

همچنین بخوانید:  از بیانیه‌های تشکل‌های مستقل در روز جهانی کارگر و معلم چه می‌آموزیم؟

امروز خطی را که نوبخت به دولت رئیسی و نمایندگان نشان داده است، گمانه‌زنی‌هایی به‌دنبال داشته و ممکن است بعد از رد سناریوی دوم یعنی مخالفت شورای نگهبان، حامیان دولت در مجلس اجرای رتبه‌بندی را به‌صورت پلکانی و در یک بازه چهارساله در نظر بگیرند؛ در این صورت نه‌تنها رتبه‌بندی اجرا نشده است بلکه به‌جز بازنشستگان ۱۴۰۱، بازنشستگانی که در سال‌های ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ بازنشسته می‌شوند نیز رتبه‌بندی برایشان کامل اجرا نخواهد شد. پیش‌بینی می‌شود در سال ۱۴۰۲ تعداد ۲۱ هزار نفر و در سال ۱۴۰۳ تعداد ۳۴ هزار نفر از کارکنان بخش آموزشی و اداری آموزش‌وپرورش بازنشسته گردند. اجرای پلکانی رتبه‌بندی در مجموع منافع حدود ۲۳۱ هزار معلم که در بازه ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ بازنشسته می‌شوند را با خطر جدی روبرو می‌کند. این سناریوی بدبینانه و مورد حمایت دولت و نمایندگان حامی رئیسی است و در میان سناریوهای فوق متأسفانه امکان تحقق بیشتری دارد و تنها راه جلوگیری از تبدیل لایحه به قانون ناقص و ضد منافع معلمان، استمرار مطالبه‌گری و متشکل شدن در کانون‌ها و انجمن‌های صنفی فرهنگیان است.

اگرچه پارها تاکید کرده‌ام سیاست‌های انقباضی و دست راستی، تحمیل دستمزد زیرخط فقر، ارزان‌سازی نیروی کار، مقررات‌زدایی، پولی و کالایی‌سازی خدمات در حوزه‌های مختلف، خصوصی‌سازی و اختصاصی‌سازی اموال عمومی در دستور کار تمام دولت‌ها بوده است و دولت‌ها بعد از جنگ تا توانسته‌اند ضمن پیشروی در حوزه سیاسی و اعمال هژمونی ایدئولوژیک، از وظایف خود شانه خالی کرده و فقر و تنگدستی را به اکثریت مردم تحمیل نموده‌اند؛ اما سرنوشت محتوم فرودستان و زحمتکشان از معلمان تا کارگران و پرستاران و از بیکاران تا محذوفان و مطرودان و حاشیه‌نشینان، تن دادن به این سیاست‌ها نیست و می‌توان متشکل و متحد برای تغییر شرایط موجود تلاش نمود.

4 نظر
  1. معلم ها همین حقوقی هم که الان میگیرن از سرشون زیاده. طرف نمی تونسته دیپلم بگیره با مدرک دوم دبیرستان رفته دانشسرا، بعدا ضمن خدمت با زور سهمیه مدرک الکی گرفته، حالا بیاد به اندازه استاد دانشگاهی که تمام عمرش شاگرد اول بوده حقوق بگیره ؟

  2. سلام ودرود گویا ما بازنشستگان هرگز نباید به خیری ازمسئولین امیدوارنبوده بلکه فقط بخواهیم شر مرسانند. چون تاکنون هرچه وعد و وعید بوده به دروغ و به ضررما و نفع خودشون ختم شده وگرنه چرا باید قوانین مصوب مجلس سالیان سال به بهانه ی واهی کمبود اعتبار وبودجه و تحریم و … اجرایی نمیشه. نیست چرا برای عده ی خاص هست. چطور اختلاس ها که آشکار میشه و رسانه ای میشه به خزانه برنمیگرده که درسفره ی مردم ظاهر بشه. چرا فرزندان و بستگان مسئولین همه در سرزمین دشمن یعنی آمریکا و اروپا عشق وحال میکنند. و هزاران چرا هایی که بی پاسخ هست و جز غارت و دزدی تو این مملکت و خفه کردن آدمهای حق طلب و مطالبه گر قانونی و صنفی چیزی نیست. وگرنه صندوق بازنشستگی که نباید نیازی به دولت داشته باشه چون پول خودما بازنشسته ها و سرمایه گذاری و درآمد ناشی از اون باید تامین کننده حق وحقوق ما باید باشه چون محل جولان قدرت ها بوده و به یغما بردند و می برند که وضع بازنشسته ها همینه …واقعا راسته که میگن سیر از گرسنه خبر نداره…نمیتونند درک کنند. لطفا آی مسئولین خیراگه نمیرسانید شرمرسانید.

  3. رتبه بندی معلمان بصورت کامل و دقیق طبق سند تحول بنیادین آموزش و پرورش میبایست طبق مصوبه اولیه کمیسیون آموزش مجلس شورای اسلامی و ۸۰ درصد حقوق و مزایای هیئت علمی دانشگاه از اول فروردین ماه ۱۴۰۰ اجرایی بشه و حتما میبایست شامل بازنشستگان عزیز فرهنگی هم شود.

  4. نگرانم نگران خیلی نگرانترازگذشته .اشتباه میکنیم که فریب شعارهای عوامفریبانه ی متولیان حکومت رامی خوریم وبه این ها دل بسته ایم که برای ما کاری کنند .سفره ی معیشتی ماهرروزکوچکتر از گذشته می شود و شرمنده ی خانواده می شویم .خداوندشرمنده شون کند.ان شاءالله.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
🌗