خنیاگر امریکایی نوبل ادبیات را نمی‌خواهد

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

موسیقی

تعداد مطالب: 28

خنیاگر امریکایی نوبل ادبیات را نمی‌خواهد

خنیاگر امریکایی نوبل ادبیات را نمی‌خواهد

امشب در ال پاسو روی صحنه می‌رود، برای اهالی تگزاس می‌خواند و به سیاق همه‌ی این چند روز لب از لب نمی‌گشاید و فقط آواز می‌خواند و حرفی از پذیرفتن جایزه‌ی ادیبان یا رد کردنش نمی‌زند، او همچنان خنیاگر است.

هم‌نشینی فرم و محتوا در رپ

هم‌نشینی فرم و محتوا در رپ

در سال‌های اخیر بسیاری از خوانندگان و آهنگسازان موسیقی رپ در ایران در قالب لیبل یا تشکل فعالیت کرده‌اند. این لیبل‌ها عموما از چند خواننده و آهنگ‌ساز تشکیل می‌شود که بنا به مناسبات مختلف به طور گروهی به تولید و انتشار موسیقی می‌پردازند. در چندسال اخیر لیبل دیوار یکی از فعال‌ترین لیبل‌ها بوده است. این گروه از چند جهت مختصاتی ویژه در عرصه رپ ایران دارد؛ از جمله نگاه پردقت و بخصوص در تولید موسیقی، استقلال مالی، و سکونت اکثریت اعضا در ایران. در گفتگو با مضراب سعی کردیم نگاه او به موسیقی و بدین واسطه چشم‌انداز لیبل دیوار را بهتر بشناسیم.

عکس: از چپ به راست؛ احسان ضیا (آتور)، رض، مضراب، نوید| عکاس سوادا نرسسیان| سال ۹۱
موسیقی بهار عربی

موسیقی بهار عربی

بروز جنبش‌های سیاسی در خاورمیانه و شمال آفریقا در سال‌های اخیر بحث‌های بسیاری به راه انداخته است. «بهار عربی» به عنوان یک پدیده اجتماعی پیچیده را می‌توان از زوایایی گوناگون بررسی کرد. این بررسی‌ها نشان دهنده تقلیل این اتفاقات به یک عامل و یا علت اجتماعی نیست اما می‌تواند به درکی کاملتر از این اتفاقات کمک کند. سمرا آدنا دستیار ویراستار ابن سینا (ژورنال مطالعاتیِ امور مسلمانان دانشگاه استنفورد) مصاحبه‌ای با دکتر رمزی سلطی استاد مطالعات عربی در رابطه با موسیقی بهار عربی، ترتیب داده است. سلطی همچنین برنامه‌ی رادیویی را با موضوع موسیقی عربی اجرا می‌کند و در آن با تعدادی از اهالی شناخته‌شده‌ی موسیقی جهان عرب نیز مصاحبه کرده‌است.
شعارزدگی را کنار گذاشته‌ایم

شعارزدگی را کنار گذاشته‌ایم

«خورشید سیاه» نام یک گروه موسیقی ایرانی است که از سال ۱۳۹۰ فعالیت خود را آغاز کرده و به صورت تخصصی و جدی قطعاتی با موضوع محیط زیست می‌سازد. این گروه تا کنون دو آلبوم در سبک راک منتشر کرده که به غیر از چند آهنگ، مابقی کارها تماما مربوط به محیط زیست و بحران‌های مختلف آن است.
مورچه‌های افغانستان فریاد می‌زنند

مورچه‌های افغانستان فریاد می‌زنند

مورچه‌ها خود را با نام اولین گروه موسیقی اعتراضی افغانستان معرفی می‌کند. مسعود حسن‌زاده نوازنده، آهنگ‌ساز و خواننده این گروه در جایی گفته بود: «اجازه بدهید نگویم سبک کار مورچه‌ها همان چهار چوب‌های مرسوم است. نه آلترناتیو، نه راک و بلوز. بگذارید بگویم با توجه به شرایط اجتماع امروز ما اعتراض سبک و سیاق مورچه‌ها است.» اعتراضی که نه تنها در ترانه‌های این گروه بلکه در شیوه و محل اجرای آثار آن‌ها نیز می‌توان آن را دید.

مسعود حسن‌زاده در کنار شکیب مصدق، بهروز شجاعی و شفیق نجفی این روزها دومین آلبوم گروه مورچه‌ها با نام «میلیتاریسم» را منتشر کرده‌اند. مسعود ۱۳ سال در ایران زندگی کرده است و مسائل ایران را با دقت پیگیری می‌کند. او معتقد است که سرنوشت مشترکی مردم ایران را به افغانستان پیوند می‌دهد و به همین دلیل مخاطب ایرانی هم برای گروه مورچه‌ها اهمیت دارد.

چند ساعت پیش از خروجش از تهران با او در کافه‌ای گفتگو کردم. گفتگویی که علاوه بر شرح‌ حال و تاریخچه گروه مورچه‌ها، به ایده‌های مورچه‌ها در مورد موسیقی اعتراضی نیز پرداخته است.