skip to Main Content
دشواری‌های مضاعف ارتباطی برای ناشنوایان در دوران کرونا
جامعه دانش کیوسک

دشواری‌های مضاعف ارتباطی برای ناشنوایان در دوران کرونا

در دوران همه‌گیری ویروس کرونا و لزوم استفاده از ماسک‌ برای پیشگیری از شیوع بیماری، جامعه ناشنوای ایرانی بیش از پیش دچار مشکل ارتباطی است. در هفته‌های گذشته برخی ناشنوایان در شبکه‌های اجتماعی این مشکل را ابراز کرده‌اند.

در ایران آموزش زبان اشاره و یادگیری مترجمی این زبان جدی گرفته نشده است. بدین‌ترتیب ارتباط میان ناشنوایان و جامعه شنوایان در بسیاری اوقات به لب‌خوانی وابسته است چراکه در مراکز مختلف و حتی برنامه‌های تلویزیون رسمی ایران عموما مترجم زبان اشاره وجود ندارد. در این میان استفاده از ماسک‌های شفاف که لب و دهان را قابل مشاهده می‌سازد می‌تواند کمک‌کننده باشد اما به نظر می‌رسد در ایران این گونه ماسک تولید یا فروخته نمی‌شود.

از سوی دیگر بسیاری از مراکز درمانی افراد بدون ماسک را پذیرش نمی‌کنند و در نبود مترجم زبان اشاره در این مراکز ناشنوایان در صورت ابتلا به بیماری برای دسترسی به امکانات درمانی و بیان مشکلات خود مسائل مضاعفی دارند.

پیش از این ناشنوایان به عملکرد صدا و سیما در دوران قرنطیه کرونا اعتراض کرده بودند. برنامه‌های این رسانه برای ناشنوایان، از جمله کودکان ناشنوایی که خانه مانده‌اند خارج از دسترس است. دسترسی به اطلاعات و چرخش اخبار در دوران کرونا به همین‌ترتیب برای افراد دارای معلولیت مسئله‌ساز است. همچنین آموزش از راه دور در دوران کرونا نیز برای ناشنوایان دشواری دوچندانی داشته است.

همچنین بخوانید:  بی‌اشتهایی عصبی پرندگان مهاجر

گفته می‌شود ۵۲۰هزار ناشنوا و نیمه‌شنوا در ایران زندگی می‌کنند و سالانه حدود ۱۴۰۰ ناشنوای عمیق در کشور متولد می‌شود. ۷۸هزار و ۱۷۴ خانوار در کشور دارای عضو ناشنوا هستند. زبان اشاره راحت‌ترین شیوه‌ ارتباطی برای ناشنوایان است، به همین دلیل ناشنوایانی که از پدر و مادر ناشنوا به دنیا می‌‏آیند یا خواهر و برادری ناشنوا دارند و به طور طبیعی زبان اشاره ایرانی را یاد می‌گیرند زندگی اجتماعی فعال‌تری دارند.

 

0 نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
🌗