به خانه بر می‌گردیم

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

کارگران افغانستاني

تعداد مطالب: 3

به خانه بر می‌گردیم

به خانه بر می‌گردیم

این گزارش، بی‌هیچ دخل و تصرفی روایت تلخ روزگار کارگرانی است که با سختی تمام کار و زندگی می‌کنند تا بتوانند یک زندگی حداقلی برای خانواده خود مهیا کنند. در بین این کارگران محب ترکی، کارگر جوانی بود که روایت متفاوتی داشت. او از ١٦سالگی ایران است. پدر و مادر پیری دارد و تنها فرزند والدینش است. او ٤‌سال تمام است که به افغانستان نرفته. پسری کوتاه قد با چشم‌هایی ریز که می‌گوید مادرش در آخرین گفت‌وگوی تلفنی گریه کرده و گفته حتی چهره‌اش را از یاد برده است. با او گفت‌وگویی داریم.

توسعه بی‌پناهی

توسعه بی‌پناهی

نوشتار حاضر کوششی‌ است برای ترسیم خطوط عمده دلایل اتخاذ دو استراتژی کلی سکوت و فشار توسط دولت ایران در سال‌های پس از انقلاب در قبال مهاجران، پناهجویان و پناهندگان افغانستانی. دولت ایران پس از انقلاب، تا اواخر دوران سازندگی، برنامه مشخصی در قبال مردم افغانستانی ساکن ایران نداشت و سیاست سکوت را در پیش گرفته بود و پس از آن نیز، به صورت دوره‌ای به صورت مستقیم و غیرمستقیم محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های فراوانی را به این مردم تحمیل‌کرده است که همچنان شاهد آن هستیم. اما این ممنوعیت‌ها، محدودیت‌ها و تهدید‌ها هیچ گاه از حدی بیش‌تر نشده است که خروج گسترده کارگران افغانستانی از ایران را در پی داشته باشد. دلیل این امر را می‌توان در نیاز تقریبا همیشگی کشور از سال‌های پیش از انقلاب تا امروز به نیروی کار یدی جست‌وجو کرد. لازم به ذکر است که نسخه کوتاه‌تری از این مطلب پیش‌تر در سایت کانون فرهنگی بینش منتشر شده است.
یک‌شبه برای نود هزار نفر پرچم دوختند

یک‌شبه برای نود هزار نفر پرچم دوختند

حضور نود هزار تماشاچیِ بازی تیم ایران و افغانستان در یک‌شنبه نهم فروردین همه را حيرت زده كرد تا جايي كه محمد خاکپور، هم در کنفرانس خبری پایان بازی گفت: «برنده‌ی این بازی تماشاگران بودند. هرچند تیم حریف را تشویق می‌کردند اما ما هم از این شور و هیجان انرژی گرفتیم.»

جلال‌الدین محمدی،مسؤول کمیته‌ی فرهنگی شورای مرکزی ورزش مهاجران مقیم ایران، که خودش در ایران بزرگ شده و حالا در دانشگاه جمعیت‌شناسی می‌خواند، در گفتگو با خبرنگار شبكه آفتاب می‌گوید که این جمعیت چطور به این شور و هیجان رسید.