نسبت دانش‌آموزان مدارس غیردولتی به کل دانش‌آموزان ایران در عرض ۲۵ سال بیش از ۱۰۰ برابر شده است؛ در شرایطی که در سال ۱۳۷۰ از هر ۱۰۰۰ دانش‌آموز تقریبا ۱ نفر در مدارس غیردولتی تحصیل می‌کرد، در سال ۱۳۹۴ این رقم به ۱۰۴ دانش‌آموز و سال گذشته به ۱۱۵ دانش‌آموز رسیده است. آماری که بیانگر گرایش شدید آموزش و پرورش دولت‌های مختلف به واگذاری وظایف خود به بخش خصوصی است. برای مقایسه، میزان خصوصی‌سازی آموزش در کشورهای کانادا و آلمان در مدت مشابه حدود ۲ و ۳ برابر بوده است.

هم‌چنین هزینه‌کرد دولت به ازای هر دانش‌آموز (بر حسب درصد از سرانه‌ی تولید ناخالص داخلی) طی سال‌های ۱۳۸۶ تاکنون از ۱۶ درصد به ۷/۶ درصد کاهش یافته است. این در حالیست که میانگین جهانی هزینه‌های دولت‌ها برای هر دانش‌آموز، نزدیک به ۱۶/۷ درصد از سرانه‌ی تولید ناخالص داخلی است و برای نمونه، کشورهایی همچون آلمان و فرانسه به ترتیب ۱۷/۸ و ۱۸ درصد سرانه تولید ناخالص داخلی خود را به هر دانش‌آموز اختصاص می‌دهند و این میزان رو به افزایش است.

برخی از پژوهشگران دانشگاهی مهم‌ترین شاخص شکاف طبقاتی در ایران را بخش آموزش می‌دانند؛ مطابق با پژوهش انجام شده در وزارت رفاه، دسترسی سه دهک بالای جامعه به آموزش باکیفیت ۵۸ درصد بوده و این سهم برای سه دهک پایین تنها ۴/۵ درصد است.