تحریم جشنواره فیلم استانبول در اعتراض به حذف مستند اردوگاه‌های پ‌ک‌ک

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

فیلم

تعداد مطالب: 18

چرا تک تیرانداز آمریکایی خطرناک است؟

چرا تک تیرانداز آمریکایی خطرناک است؟

نویسنده: براک مکینتاش* | فیلم «تک‌تیرانداز آمریکایی»، از پرفروش‌ترین فیلم‌های سال  ۲۰۱۵ بوده و نامزد شش جایز اسکار است. این فیلم تاکنون از سوی منتقدان و عموم بینندگان بازخوردی مثبت دریافت کرده است. فیلم روایت کشنده‌ترین تک‌تیرانداز در تاریخ نظامی آمریکا است که به ادعای خودش ۲۵۵ نفر را کشته، از این تعداد  ۱۶۰ نفر مورد تایید وزارت دفاع آمریکا است.

در این نوشته براک ماکیناش، یک کهنه‌سرباز جنگ افغانستان، روایت فیلم را به چالش کشیده و از خطرات رواج چنین روایت‌هایی از مداخله‌های نظامی آمریکا می‌نویسد.   

مروری بر مستند “بازیِ کشتار”

مروری بر مستند “بازیِ کشتار”

“بازیِ کشتار” مستندی است مهیب و با آن‌که بی‌واسطه با قاتلانِ یک واقعه روبرو می‌شود، نه مستندی است اجتماعی و نه تاریخی و نه در پیِ گشودنِ گفتاری است فلسفی، بلکه بیش از همۀ این‌ها مستندی است روان‌شناسانه. اوپنهایمر در رویارویی با “انور کنگو” و دوستانش و در پیِ تمایل آن‌ها به بازسازیِ کشتارِ وحشتناکی که مابینِ سال‌های پنجاه و پنج و پنجاه و شش میلادی داشته‌اند، به‌جای آن‌که به زوایای مشخص حادثه بپردازد بر روح قاتلان تمرکز می‌کند

سکوت، واکنشی خشن است

سکوت، واکنشی خشن است

سرانجام بعد از سه‌سال، امکان تماشای فیلم پرویز به همت گروه هنر و تجربه فراهم شد. پرویز که از کارهای تحسین‌شده سینمای ایران در جشنواره‌هاست، به ماجرای پسری با نقش‌آفرینی لوون هفتوان می‌پردازد که بعد از سال‌ها زندگی با پدر به‌دنبال ازدواج مجدد وی، از خانه پدری و شهرک محل زندگی‌اش طرد می‌شود. پسر که تا قبل از این ماجرا «ظاهرا» مورد احترام اهالی شهرک بوده، ناگهان با چهره سرد و بی‌رحم اهالی شهرک محل زندگی‌اش روبه‌رو می‌شود، کسانی که دیگر تاب تحمل او را ندارند و او را از کار بیکار می‌کنند. پسر مجبور می‌شود به‌دنبال شغلی جدید برود تا بتواند زندگی خود را اداره کند. بی‌مهری پدر و اهالی شهرک در قبال پسر بدون جواب باقی نمی‌ماند، فیلم در نهایت با شورش او علیه پدر و اهالی شهرک پایان می‌یابد.  داستان پرویز را در سینما زیاد شنیده‌ایم، داستان شخصیتی که از جامعه شهری طرد می‌شود و علیه این ناعدالتی قیام می‌کند. با این وجود، «پرویز» فیلمی خوب و به‌یادماندنی از آب درآمده است و این دلایل مختلفی دارد. نقش مجید برزگر، کارگردان فیلم در این مورد اهمیت فراوانی دارد. در کارنامه او جوایز زیادی به چشم می خورد از جمله جایزه بهترین کارگردانی فیلم اولی چهاردهمین جشن خانه سینما و جایزه ویژه هیات داوران جشن سن سباستین 2012. گفت‌وگوی «شرق» را با این کارگردان می‌خوانید. 

چرا با ثروتمند شدن هرچه بیش‌تر جوامع، فقر به معضلی حادتر تبدیل می‌شود؟

چرا با ثروتمند شدن هرچه بیش‌تر جوامع، فقر به معضلی حادتر تبدیل می‌شود؟

نویسنده: Robert Schalkenbach Foundation | معرفی کوتاه مستند «پایان فقر؟» به نویسندگی و کارگردانی فیلیپ دیاز محصول سال ۲۰۰۸ و منتخب رسمی «هفته‌ی نقد» جشنواره‌ی فیلم کن. این معرفی تلاش دارد تا فقر را از دیدگاه هنری جورج، سیاست‌مدار و اقتصاددان قرن نوزدهم مورد بررسی قرار دهد. لینک برای تماشای آنلاین مستند «پایان فقر؟» نیز در انتهای مطلب است.
نگاهی به «ماهی‌وگربه» ساخته شهرام مکری

نگاهی به «ماهی‌وگربه» ساخته شهرام مکری

ماهی‌وگربه» ‌فیلمی فرم‌گرا و تجربه‌ای جدید در سینمای ایران است؛ البته نه در کارنامه کارگردانش، چراکه این فرم را در آثار کوتاهش تجربه کرده است. شهرام مکری به گواهی نخستین آثار کوتاهش، فیلمسازی است تجربه‌گرا با ایده‌های خاص در فرم و روایت و دغدغه‌های منحصربه‌فرد در فیلمسازی. کارگردانی که در دهه80 با آثار کوتاه «برق‌گرفتگی و مگس»، «طوفان سنجاقک»، «محدوده دایره»، «آندوسی» و «خام، پخته، سوخته» بر این ویژگی خود صحه گذاشت. مکری در مسیر فیلمسازی خود، حرکتی از مضمون و محتوا به سمت فرم داشت و با کمرنگ‌شدن داستان به تدریج اجرا و فرم واجد اهمیت بیشتری در آثار او شدند.
پرسه میان واقعیت های تاخورده

پرسه میان واقعیت های تاخورده

از فیلم «ماهی وگربه» این روزها زیاد می‌شنویم؛ اینکه یه پلان‌-‌سکانس 130 دقیقه‌ای دارد و جوایز زیادی را از جشنواره‌های بین‌المللی به دست آورده است. این فیلم در ایران هم اکران محدودی شده و درباره‌اش بحث و نظر زیادی در‌گرفته‌است. بسیاری این توجه پیرامون فیلم را تنها محدود به تکنیک و همان پلان-سکانس طولانی می‌دانند اما برخی هم به جنبه‌های دیگر فیلم توجه کرده‌اند و آن را پیشنهاد تازه‌ای در سینمای ایران می‌دانند.
طوفانی در راه است

طوفانی در راه است

«شوالیه‌ی تاریکی بر می‌خیزد» در کدام سو ایستاده‌ است؟ آیا ما شاهد فیلمی با بیان مستقل هستیم که جدا از نظام ارزشی فیلم‌سازی هالیوودی، می‌خواهد جامعه‌ی رو به زوال سرمایه‌داری را نقد کند، از گسست در ارزش‌های سرمایه‌داری خبر ‌دهد و شکاف ایدئولوژی را نمایش دهد؟ یا چیز دیگری در جریان است، و فیلم می‌خواهد این شکاف ایدئولوژی را پر کند؟