اگر فساد نبود…

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

فساد

تعداد مطالب: 58

اگر فساد نبود…

اگر فساد نبود…

چند سالی است که گوش ما به شنیدن اخبار اختلاس چند هزار میلیاردی عادت کرده، قوه قضاییه و دیگر نهادهای نظارتی در حال رسیدگی به چندین پرونده بزرگ چند هزار میلیاردی هستند؛ ولی تصوری از این ارقام بزرگ با آن همه صفر مقابلشان دارید؟ این حجم فساد مالی چه تاثیری بر اقتصاد کشور می‌گذارد؟ اگر فساد نبود چه کارهایی می‌شد کرد؟

می‌شد نیروگاه ساخت:
مافیا چیست؟

مافیا چیست؟

اسفند پارسال بود که وزیر کشور هشدار داد حجم قاچاق مواد مخدر به جایی رسیده که ممکن است پول‌های کثیف آن سیاست را آلوده کند. رحمانی فضلی گفت گردش مالی مواد مخدر در ایران رقمی معادل ۲۰ هزار میلیارد تومان است: معادل دو سوم بودجه سالانه کشور. او گفت پول‌های کثیف در همه جای دنیا در قالب باندهای مافیایی اقتصاد و سیاست را آلوده می‌کنند.

این اولین بار نیست که یک مقام عالی درباره نفوذ و وسعت عمل «مافیا» هشدار می‌دهد. وقتی رئیس ستاد مبارزه با قاچاق می‌گوید حجم قاچاق کالا کمی کمتر از کل بودجه عمرانی و معادل یک سوم کل صادرات و واردات کشور است شنیدن اسم مافیای سیگار، مافیای شکر، مافیای دارو و… چیز عجیبی نیست.

استفاده از عنوان مافیا در ایران از این فرا می‌رود و از تجارت و ساخت و ساز گرفته تا فوتبال و رسانه‌ها این عنوان تکرار می‌شود، انگار که گویندگان عنوان مافیا را نه برای ارجاع به یک سازمان مشخص، که به عنوان نامی برای یک شکل سازماندهی امور به کار می‌برند. اما مافیا چیست، چه طور و در چه شرایطی پدید می‌آید و چگونه تثبیت می‌شود؟
خرج بی‌پروای دارا

خرج بی‌پروای دارا

پاساژی که کت ۱۵ تا ۲۰ میلیونی می‌فروشد، باید هم جایزه قرعه‌کشی‌اش هواپیمای دونفره باشد. احتمالا صاحب پاساژ چک را با خودکار یک‌ونیم‌میلیونی یا خودنویس ۱۱ میلیونی امضا و در حالی که سعی می‌کند ساعت ۳۰۰ میلیونی‌اش معلوم‌تر باشد، از زیر کت‌وشلوار ۲۲ میلیونی آن را به برنده خوش‌شانس می‌دهد؛ برنده‌ای که نمی‌داند این هواپیمای لوکس را چه‌جوری به کلکسیون قایق‌های لوکس‌تر وصله کند.
کسی که درآمدهای چندهزارمیلیاردی دارد، میلیون برایش پول خرد است. اصولا کسی او را به‌درستی نمی‌شناسد؛ حتی جامعه‌شناس‌ها. چون آنها همیشه دغدغه طبقه متوسط را داشته و دارند. اما درصد کمی از جمعیت ایران با بقیه مردم فرق دارند. نوک قله ثروت نشسته‌اند و ساکن ده بالادستند. آب را گِل نمی‌کنند؛ چون مثل اهالی ده پایین نیازی به رود ندارند. آب معدنی می‌خورند. آنها بد نیستند، فقط با بقیه جمعیت ایران متفاوتند. آنها پولدارند و این نمایش ثروت چنان می‌کند که اغلب مردم، از خانه‌ها و ماشین‌های گران‌شان تعجب می‌کنند و مراکز خریدشان برای‌ دیگران شبیه جزیره‌ای جداشده از شهر است.