skip to Main Content
گفت‌وگو با ناصر حبیبیان
کودتای ۲۸ مرداد با تئاتر لاله‌زار چه کرد؟
۲۹ مرداد ۱۳۹۹
تصویر ارایه‌شده درباره كیفیت تئاترهای لاله‌زار در روزگار پیش از كودتا چه میزان مبتنی بر واقعیت است؟ بابک احمدی برای پاسخ به این پرسش با ناصر حبیبیان به گفت‌وگو نشسته است.
بیشتر بخوانید
سه‌گانه‌ انقلاب بیضایی؛ نعل وارونه‌ آزادی
۳۰ تیر ۱۳۹۹
منتقدان هنر روز به روز فریاد بلند‌تری بر سر هنرمندان می‌کشند که از زمانه و پس‌زمینه اجتماعی‌شان گسست بیشتری پیدا کرده‌اند، خوانش دوباره‌ سه نمایشنامه از بیضایی در ارتباط با تاریخ اجتماعی‌اش اما، می‌تواند درهای تازه‌ای بر فهم این ارتباط بگشاید.
بیشتر بخوانید
نقدی بر پوسترهای جشنواره تاتر فجر
شکلک برای گفتگو
۲۷ دی ۱۳۹۶
استفاده از ایموجی در پوسترهای جشنواره تاتر فجر امسال بسیاری را شگفت‌زده کرد و انتقادهای زیادی دربر داشت. منتقدان می‌گویند این پوسترها نشانی از هنر تاتر ندارند و بیشتر به درد بازی‌های کامپیوتری می‌خورند. با این حال طراح پوسترها می‌گوید آنها در راستای ایده جشنواره یعنی «گفتگو» طراحی شده‌اند. اما استفاده از آنها در جشنواره‌ای که ویترین تاتر کشور است چه تداعی‌هایی می‌تواند داشته باشد؟
بیشتر بخوانید
چگونه نمایش‌نامه نسیم سلیمان‌پور جهانی شد
حکایت خرگوش و نسیم
۱۳ تیر ۱۳۹۶
شاید من قصه‌گو یا نویسنده بدی نباشم، اما صاحب بهترین قصه‌های دنیا نیستم. فکر کردم من چیزی به تماشاچیان بدهکارم و باید کاری بکنم که قسمتی از این بدهی را بپردازم. تصمیم گرفتم برای آنها ماشین قصه‌گویی درست کنم تا بتوانند قصه‌هایشان را در آن بگذارند.
بیشتر بخوانید
«ابژه‌ از دست رفته» در تئاتر سربسته از تهران
۴ دی ۱۳۹۵
این که ما در نمایش «سربسته از تهران» شاهد سوژه‌ ماخولیایی هستیم یا نه، مسئله‌ این نمایش نیست. پرسش اساسی که پس از دیدن سربسته با آن مواجه می‌شویم این است: ابژه‌ از دست رفته کاراکتر زن این نمایش چیست؟ جامعه‌ ما چه چیزی یا چه کسی را از دست داده است؟ و با از دست رفتن این ابژه در حقیقت چه چیزی را از دست داده‌ایم؟
بیشتر بخوانید
حسرت‌های یک مورخ احتمالی تاریخ تئاتر ایران
ناهار خاک صحنه بخوریم؟
۲۰ مهر ۱۳۹۳
عدم تاریخ‌نگاری در تئاتر ایران و نپرداختن به مسیرکاری و ایده‌های اجرایی گروه‌ها و دست‌اندرکاران تئاتر، مسیر پر چالشی را برای بررسی تئاتر امروز ایران رقم زده است. نبود جریان‌های جدی نقد و فقدان توجه به نظریه، در میان کسانی که به کار تئاتر مشغول هستند فضای مبهمی پیرامون تئاتر رقم زده است. دوغ و دوشاب در هم‌آمیخته و معلوم نیست که تئاتر در اینجا چه راهی را می رود؟ در همین زمینه رضا سرور درباره‌ی حسرت‌های یک تاریخ‌نویس تئاتر نوشته است و بر نکته‌ی مهمی انگشت گذاشته است؛ کاش متقدمان از تجربیات خودشان حرف می‌زدند و در تدوین آن اهتمام می‌کردند، کاش شیوه‌های اجرایی خود و دیگران را نقد می‌کردند و کاش پایه‌ای می‌شدند برای برآمدن دیگران.
بیشتر بخوانید
Back To Top
🌗