چرا این‌قدر تُف می‌کنیم؟

آرشیو یادداشت‌ها با برچسب

افغانستان

تعداد مطالب: 25

چرا این‌قدر تُف می‌کنیم؟

چرا این‌قدر تُف می‌کنیم؟

مطلب پیش‌رو به یکی از عادات اجتماعی مرسوم در افغانستان می‌پردازد؛ تُف کردن. نویسنده می‌کوشد از طریق پرداختن به این عادت اجتماعی نقبی به وضعیت اجتماعی و سیاسی کشور افغانستان بزند.

این مطلب از سایت سلام وطندار بازنشر می‌شود. از آنجایی که برخی اصطلاحات و وقایع یادشده در متن ممکن است برای خواننده در کشور ایران آشنا نباشد در پانویس توضیح داده شده اند. پانویس‌ها همه از تحریریه میدان است.
کودکان بدون شناسنامه

کودکان بدون شناسنامه

زنان ایرانی که پس از مهر ١٣٨٥ با اتباع خارجی ازدواج کرده‌اند، قادر نیستند برای فرزندان خود شناسنامه بگیرند. چنین کودکانی در واقع قادر به تحصیل در مدارس ایران، استفاده از بیمه درمانی و.. نیستند و تازه پس از رسیدن به سن ١٨ سالگی می‌توانند برای داشتن «هویت» ایرانی، مراحل قانونی را دنبال کنند. تا آن زمان و در صورت وجود سند ازدواج پدر و مادرشان، تنها شانس آنها گرفتن کارت اقامت از طریق ارائه پاسپورت است. دستیابی به کارت اقامت نیز برای همه امکان‌پذیر نیست و همین امر، بسیاری را به سمت خرید شناسنامه‌های افراد متوفی و یا شناسنامه‌های جعلی سوق می‌دهد. در واقع این پول است که در تعیین «هویت» افراد نقش اصلی را بازی می‌کند و کسانی که قادر به خرید چنین شناسنامه‌هایی نیستند، عملا به رسمیت هم شناخته نمی‌شوند. شادی خوشکار در گزارش زیر به مشکلات این کودکان و خانواده‌هایشان پرداخته است.

مورچه‌های افغانستان فریاد می‌زنند

مورچه‌های افغانستان فریاد می‌زنند

مورچه‌ها خود را با نام اولین گروه موسیقی اعتراضی افغانستان معرفی می‌کند. مسعود حسن‌زاده نوازنده، آهنگ‌ساز و خواننده این گروه در جایی گفته بود: «اجازه بدهید نگویم سبک کار مورچه‌ها همان چهار چوب‌های مرسوم است. نه آلترناتیو، نه راک و بلوز. بگذارید بگویم با توجه به شرایط اجتماع امروز ما اعتراض سبک و سیاق مورچه‌ها است.» اعتراضی که نه تنها در ترانه‌های این گروه بلکه در شیوه و محل اجرای آثار آن‌ها نیز می‌توان آن را دید.

مسعود حسن‌زاده در کنار شکیب مصدق، بهروز شجاعی و شفیق نجفی این روزها دومین آلبوم گروه مورچه‌ها با نام «میلیتاریسم» را منتشر کرده‌اند. مسعود ۱۳ سال در ایران زندگی کرده است و مسائل ایران را با دقت پیگیری می‌کند. او معتقد است که سرنوشت مشترکی مردم ایران را به افغانستان پیوند می‌دهد و به همین دلیل مخاطب ایرانی هم برای گروه مورچه‌ها اهمیت دارد.

چند ساعت پیش از خروجش از تهران با او در کافه‌ای گفتگو کردم. گفتگویی که علاوه بر شرح‌ حال و تاریخچه گروه مورچه‌ها، به ایده‌های مورچه‌ها در مورد موسیقی اعتراضی نیز پرداخته است.
یک‌شبه برای نود هزار نفر پرچم دوختند

یک‌شبه برای نود هزار نفر پرچم دوختند

حضور نود هزار تماشاچیِ بازی تیم ایران و افغانستان در یک‌شنبه نهم فروردین همه را حيرت زده كرد تا جايي كه محمد خاکپور، هم در کنفرانس خبری پایان بازی گفت: «برنده‌ی این بازی تماشاگران بودند. هرچند تیم حریف را تشویق می‌کردند اما ما هم از این شور و هیجان انرژی گرفتیم.»

جلال‌الدین محمدی،مسؤول کمیته‌ی فرهنگی شورای مرکزی ورزش مهاجران مقیم ایران، که خودش در ایران بزرگ شده و حالا در دانشگاه جمعیت‌شناسی می‌خواند، در گفتگو با خبرنگار شبكه آفتاب می‌گوید که این جمعیت چطور به این شور و هیجان رسید.