ویروس، شکنندگی قرارداد اجتماعی را عریان می‌سازد

آرشیو یادداشت‌های

ترجمه

تعداد مطالب: 42

ویروس، شکنندگی قرارداد اجتماعی را عریان می‌سازد

ویروس، شکنندگی قرارداد اجتماعی را عریان می‌سازد

آخرین سرمقاله هیات تحریریه روزنامه تایمز مالی تعجب بسیاری را برانگیخت. در این نوشته دبیران  تایمز مالی که از قدیمی‌ترین رسانه‌های جهان لیبرال است، ایده‌هایی را مطرح می‌کنند که تا پیش از بحران ویروس کرونا عمده برنامه‌های چپ نو در غرب از جرمی کوربین در انگلستان تا برنی سندرز در آمریکا تلقی می‌شدند؛ همانند مالیات ثروت و کنترل سرمایه. این در حالی است تا چند هفته قبل بسیاری از مقاله‌های تایمز مالی به حمله و نقد این ایده‌ها اختصاص یافته بود. ترجمه سرمقاله تایمز مالی را در میدان بخوانید.
اپیدمی‌ها چگونه تاریخ را تغییر دادند؟

اپیدمی‌ها چگونه تاریخ را تغییر دادند؟

در این گفت‌وگو فرانک ام. اسنودن درباره دلایل و زمینه‌های تغییراتی حرف می‌زند که اپیدمی‌ها در جوامع مختلف به وجود می‌آورند. از نظر او اینکه بیماری‌های اپیدمیک چه آسیب‌هایی به جوامع می‌زند، بستگی به ساختار جوامع، استاندارد زندگی و اولویت‌های سیاسی آن‌ها دارد.
بازگشت به بربریت با چهره انسانی

بازگشت به بربریت با چهره انسانی

در یک بحران همه ما سوسیالیست هستیم- حتی دولت ترامپ. تریلیون‌ها دلار برخلاف قوانین بازار صرف خواهد شد –اما چگونه، کجا و برای چه کسی؟ آیا این سوسیالیسم اجراشده سوسیالیسمی به نفع ثروتمندان است؟
کرونا، طاعون و رنسانس جدید

کرونا، طاعون و رنسانس جدید

در متن زیر که تلفیقی از مقاله‌ای از سایت Unherd و افزودنی‌های مترجم است، به سراغ تأثیراتی که طاعون سیاه بر اروپای قرون وسطی گذاشت رفته‌ و اثراتش را با کرونا و تأثیراتش بر لحظه‌ی حال خودمان قیاس کردیم.
گذشته در حال

گذشته در حال

برداشتِ ما از آنچه اینجا و اکنون در حالِ وقوع است زیرِ نفو‌ذِ انتظاراتی‌ست که طیِ سال‌های دراز شکل گرفته‌اند و ماهیتِ حقیقیِ آن‌ها را فراموش کرده‌ایم؛ چیزی که روانشناسان آن را میراث عاطفی می‌نامند.
چرا سوسیالیست فمینیست شدم

چرا سوسیالیست فمینیست شدم

این مقاله برگرفته از یک بحث میزگردی است، که در آن هیلاری وینرایت به اختصار در رابطه با شیوه‌های نوین فکر کردن به تغییر، و آن‌چه از سوسیالیسم فمنیسم یاد گرفته است، حرف می‌زند.
به‌دردنخور

به‌دردنخور

دردورانی زیست می‌کنیم سرشار از فراخوانی به امید در وضعیتی که درد و رنج ما را فراگرفته است. ما تنها زمانی می‌توانیم قدمی فراتر بگذاریم که بپذیریم درد و رنج ما را احاطه کرده است و امیدی به آینده نیست.