دموکراسی یک فانتزی است

آرشیو یادداشت‌های

عمومی

تعداد مطالب: 292

دموکراسی یک فانتزی است

دموکراسی یک فانتزی است

جودی دین نظریه‌پرداز سیاسی و متفکر 56ساله آمریکایی است که در «کالج هوبارت و ویلیام اسمیت» نیویورک علوم سیاسی تدریس می‌کند و سردبیر مجله «Theory & Event‏‏» است. او نظریه‌ شناخته‌شده‌ای دارد به نام «سرمایه‌داری ارتباطی». در نظر او، سرمایه‌داری و دموکراسی در یک شکل واحد نولیبرالی ادغام شده‌اند. او این تصور را که صرف وبلاگ‌نویسی یا توییت‌کردن، کامنت‌گذاشتن در وب‌سایت‌ها و چت‌روم‌های اینترنتی فی‌نفسه مداخله و کنشی سیاسی است از ریشه نقد می‌کند و معتقد است بخشی از جریان چپ‌ به‌جای شیوه سازماندهی و درک عمیق وضع موجود، مسحور چیزی شده‌ که او «سرمایه‌داری ارتباطی» می‌نامد؛ یعنی تمایل به گردش و انتشار بیهوده اخبار به خاطر نفس این گردش. از جودی دین بیش از ۱۰ کتاب منتشر شده که ازجمله آنها می‌توان به «همبستگی غریبه‌ها» (۱۹۹۶)، «فمینیسم و دموکراسی جدید» (۱۹۹۷)، «دموکراسی و فانتزی‌های نولیبرال دیگر: سرمایه‌داری ارتباطی و سیاست چپ» (۲۰۰۹)، «نظریه وبلاگ» (۲۰۱۰)، «افق کمونیستی» (۲۰۱۲) و «جمعیت‌ و حزب» (۲۰۱۶) اشاره کرد.
چگونه اعتراضات معیشتی به جنبش اجتماعی تبدیل می‌شود؟

چگونه اعتراضات معیشتی به جنبش اجتماعی تبدیل می‌شود؟

پرویز صداقت در گفت‌وگوی حاضر ابتدا توصیف کلی از وضعیت اقتصادی و اجتماعی ایران بعد از دو تکانه ارزی و تحریم‌ها تصویر می‌کند و توضیح می‌دهد که به دلیل گره‌گاه‌های ساختاری راهکارهای فوری مانند افزایش دستمزد و کارت‌های خرید کالا نمی‌تواند هیچ گشایشی در وضعیت معیشتی عموم مردم ایجاد کند. او معتقد است، برای مقابله با تورم باید هرچه بیشتر بخش بزرگی از مایحتاج و نیازهای ضروری را از حوزه بازار و حوزه کالاشدگی جدا کرد. صداقت این ضرورت را در چشم‌انداز سیاست‌گذاری کنونی ناممکن می‌داند و با همین رویکرد معتقد است، خود مزدبگیران و گروه‌های فرودست باید مسائلی مثل رایگان‌سازی آموزش، خدمات بهداشتی و درمانی و ... را در دستور کار مطالبات خود قرار بدهند. این راه حل‌‌های جمعی ابتدا به شکل عصیان‌ خودش را نشان می‌دهد اما در عمل می‌توانند دستورکار جایگزین و بدیل را در برابر مسائل فعلی مطرح کنند.

 
آموزش بی آموزش

آموزش بی آموزش

مسئله‌ی معلم چقدر مسئله‌ای اجتماعی است؟ چه رابطه‌ای با تحلیلی رفتن آموزش در مدارس دارد؟ معلمانی که دغدغه معیشت دارند و تصویر ذهنی از شغل خود دارند اما در تناقض با آن چیزی است که در واقعیت دیده می‌شود.
از نفس افتاده‌ها، غریبه‌ها و قصه‌بافان

از نفس افتاده‌ها، غریبه‌ها و قصه‌بافان

سینمای ایران در پیش از انقلاب تا چه حد موضوعاتی را بازنمایی می‌کرد که در انقلاب ۵۷ نمایان شد؟ تصور ایده‌های جامعه انقلابی ایران در سینما چه تصاویری را پیش می‌کشید؟
اقتصادی برای همگان

اقتصادی برای همگان

سه سال پس از آن که جرمی کوربین به شکل غافلگیرکننده‌ای به رهبری حزب کارگر در انگلستان رسید، این حزب با نیم میلیون عضو به یکی از بزرگترین جریان‌های سیاسی تاریخ اروپا تبدیل شده و با پیوندها و تاثیرات مهمی که در فعالیت‌های جنبش‌های اجتماعی دارد خود را برای تغییر بنیادین صحنه سیاسی در انگلستان، اروپا و حتی جهان آماده می‌کند.

جان مکدانل، وزیر اقتصاد و دارایی در کابینه سایه، شاید مهمترین متحد کوربین در جناح چپ حزب کارگر باشد. او بی پروا رادیکال است و سهم مهمی در ترجمه شعارهای کلان کوربین به سیاست‌های مشخص دارد. جان مکدانل در این متن، که مقدمه کتاب «اقتصاد برای همگان» و اشاره مختصری به مقالات آن است، رئوس مسایلی را شرح می‌دهد که حزب کارگر برای ایجاد دگرگونی اقتصادی بنیادی در یک جامعه سرمایه‌داری متاخر با آنها روبرو است. او در این متن، که نگاه نظری را به سیاست‌ورزی و سیاست‌گذاری پیوند می‌دهد، به جز نقد وضع موجود، چشم‌اندازی از برنامه‌های بدیل حزب کارگر برای سازماندهی متفاوت اقتصاد را شرح می‌دهد.
بازی‌های ویدئویی؛ مخرب یا سودمند؟

بازی‌های ویدئویی؛ مخرب یا سودمند؟

از ابتدای ظهور پدیده‌ی بازی‌های ویدئویی، پژوهش‌های بسیاری در رابطه با تاثیرات این تکنولوژی به‌روی افراد مختلف به ویژه کودکان صورت گرفته است. این متن هم بر اساس تحقیقات نویسنده، سعی در بررسی این موضوع از دیدگاه‌های مختلف روان‌شناختی دارد.
حراج‌های خیریه: هنر در جست‌وجوی مشروعیت؟

حراج‌های خیریه: هنر در جست‌وجوی مشروعیت؟

عادت کرده‌ایم که هنرمندان هنگام بحران‌های طبیعی و اجتماعی به کمک آسیب‌دیدگان بشتابند. اما به راستی چرا آنها، متفاوت با دیگر افراد در حرفه‌های مختلف، نه به عنوان شهروند، که از موضع هنرمند بودن خود به فعالیت می‌افتند؟ این تفاوت از کجاست؟
تب‌آلود به خواندن ادامه می‌دادم

تب‌آلود به خواندن ادامه می‌دادم

اکنون دانشجوی رسمی و تمام‌وقت دانشگاه بودم و با کارت دانشجویی‌ام اغلب یا در کتابخانه مطالعه می‌کردم و یا در ساختمان اتحادیۀ دانشجویان می‌پلکیدم. از این جلسه به جلسۀ انجمن‌های دانشجویان چپ می‌رفتم و با شرکت در این جلسات هم دانش سیاسی خود را بالا می‌بردم و دوستان فعال سیاسی و علاقه‌مند به مطالعه پیدا می‌کردم. با شروع درس‌ها، از طریق مسئولان اتحادیه خبر یافتم که ادارۀ فرهنگ با درخواست من مبنی بر انتقال کمک‌هزینۀ تحصیلی از کورس پیشین در کالج به دانشگاه منچستر موافقت و مدت آن را نیز تمدید کرده است.