آلما بهمن‌پور
وقتی سیاهان دیگر کول نیستند

وقتی سیاهان دیگر کول نیستند

از دل جامعه‌ای به شدت دوپاره و ناعادلانه، چند چهره‌ی فرهنگی آفریقایی‌آمریکایی در عرصه‌های مختلف قد برافراشتند و توانستند در طول مسیر خود را به طور غریبی آرام و بی‌تفاوت نشان دهند. آنها کول بودند. اما وقتی سیاهان دیگر کول نباشند، یعنی خلاقیت و پیشگام بودن به نفع مصرف‌گرایی کنار رفته است.

رپ فارسی،موسیقی دیوارهای شهر

رپ فارسی،موسیقی دیوارهای شهر

نهادهای رسمی هر کشوری همواره به دنبال حذف و سانسور هیپ‌هاپ هستند و سعی در برقراری نظم اجتماعی مد نظر و بالطبع به سود خود را دارند، اما به تبعات حذف بی‌توجه‌اند. به گواه تاریخ، اعتراض هرگز حذف نمی‌شود و تنها حیات خودش را به جای دیگری منتقل می‌کند. اما سوال اینجاست آیا محدودیت‌ها باعث رشد هیپ‌هاپ شده؟

هم‌نشینی فرم و محتوا در رپ

هم‌نشینی فرم و محتوا در رپ

در سال‌های اخیر بسیاری از خوانندگان و آهنگسازان موسیقی رپ در ایران در قالب لیبل یا تشکل فعالیت کرده‌اند. این لیبل‌ها عموما از چند خواننده و آهنگ‌ساز تشکیل می‌شود که بنا به مناسبات مختلف به طور گروهی به تولید و انتشار موسیقی می‌پردازند. در چندسال اخیر لیبل دیوار یکی از فعال‌ترین لیبل‌ها بوده است. این گروه از چند جهت مختصاتی ویژه در عرصه رپ ایران دارد؛ از جمله نگاه پردقت و بخصوص در تولید موسیقی، استقلال مالی، و سکونت اکثریت اعضا در ایران. در گفتگو با مضراب سعی کردیم نگاه او به موسیقی و بدین واسطه چشم‌انداز لیبل دیوار را بهتر بشناسیم.

عکس: از چپ به راست؛ احسان ضیا (آتور)، رض، مضراب، نوید| عکاس سوادا نرسسیان| سال ۹۱

ناتوانی مصلحتی دولت فرانسه

ناتوانی مصلحتی دولت فرانسه

«با اشاره به وضعیت امنیتی پاریس، دولت فرانسه تظاهرات اقلیمی برنامه‌ریزی شده ۲۹ نوامبر در پاریس را ممنوع کرده است. با اینکه تراژدی اتفاق افتاده، برنامه‌های اولیه ما را به هم ریخته، ما راهی پیدا خواهیم کرد که مردم در پاریس بتوانند خواست عدالت اقلیمی را به گوش برسانند.»

این عبارات در صفحه اول وبسایت یکی از سازمان‌دهندگان تظاهرات جهانی اقلیمی نوشته شده است. «۳۵۰» یکی از سازمان‌هایی است که همراه دیگر گروه‌ها و سازمان‌ها به برنامه‌ریزی دو هفته تظاهرات، راهپیمایی، تجمعات و برنامه‌های دیگر از آغاز تا پایان اجلاس سران تغییرات اقلیمی پرداخته است. قرار است روزهای ۲۸ و ۲۹ نوامبر، در ۱۵۰ کشور دنیا، ۲۱۷۳ برنامه مختلف برگزار شود.

۲۰ سال است که سران کشورها دور هم جمع می‌شوند تا در مورد خطرات تولید و انتشار بی‌رویه گازهای گلخانه‌ای تصمیماتی اتخاذ کنند، اما تا کنون نه تنها از میزان تولید و سوخت کربن کاسته نشده که هر سال وضعیت زمین از سال پیش نگران‌کننده‌تر می‌شود. با این حال، امسال، شاید با سال‌های گذشته فرق کند. پیامدهای احتمالی نشست دوازده روزه (۳۰ نوامبر تا ۱۱ دسامبر) تغییرات اقلیمی سران کشورها کمی امیدبخش به نظر می‌رسد. بعضی وعده‌ها پیش از اجلاس داده شده؛ اتحادیه اروپا تا سال ۲۰۳۰ انتشار گازهای گلخانه‌ای را ۴۰ درصد (به نسبت سال ۱۹۹۰) و آمریکا، تا سال ۲۰۲۵ انتشار این گازها را ۲۶ تا۲۸ درصد (به نسبت سال ۲۰۰۵) کاهش خواهند داد. چین، نیز به این قائله خواهد پیوست. اینها کشورهایی‌اند که نود درصد حجم تولید گازهای گلخانه‌ای جهان را تولید می‌کنند و عدم توافق بینشان مانع بزرگی در پیشبرد معاهده‌های بین‌المللی بوده است. تدقیق و تعیین موعدی مشخص برای کاهش میزان تولید کربن، قدمی بزرگ در پیشگیری از نتایج فاجعه‌بار تغییرات اقلیمی، نوسانات ناگهانی آب‌و‌هوایی، گرمایش زمین و بالا آمدن آب دریاهاست. پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که حتی درصورت عملی شدن اقدامات و وعده‌های کشورهای شرکت‌کننده در اجلاس پاریس، تا آخر قرن ۲۱ام زمین بین ۲.۷ تا ۳ درجه گرم خواهد شد. دانشمندان این عدد را همچنان خطرناک می‌دانند؛ برای اینکه زمین قابل زندگی کردن باشد نباید از ۲ درجه گرمتر شود. برای رسیدن به این هدف، از همین حالا، تمام زغال‌سنگ‌های جهان باید در زمین باقی بمانند. از این روست که بسیاری از تحلیلگران و فعالان محیط زیست تصمیمات وعده داده شده در این اجلاس را کافی نمی‌دانند.

در چنین بستری، شنیده شدن صداهای پیشرو‌تر و حضور نهادهای مستقل و مردمی در برنامه‌هایی به موازات نشست، مهم‌ می‌شود. این تظاهرات‌ها در نقاط مختلف جهان خواهان عدالت تغییرات اقلیمی هستند و نجات زمین از معرض نابودی را در گروی تغییرات بنیادین اقتصاد جهانی و شیوه‌های تولید و مصرف کنونی می‌دانند. قرار بود ۱۲ دسامبر تظاهرات عظیمی در شهر پاریس برگزار شود که اختتامیه همه برنامه‌های اعتراضی باشد، اما  پس از کشتار هفته گذشته در پاریس  و اعلام وضعیت اضطراری، دولت اولاند این تظاهرات را ممنوع کرد. دولت فرانسه مدعی است که قوای حفظ امنیت پاریس را در چنین شرایطی ندارد. نائومی کلاین در این یادداشت شکاف عمیق چنین منطقی را عیان می‌کند.

چه خواهد شد وقتی شرکت‌ها سیاست‌گذار شوند؟

چه خواهد شد وقتی شرکت‌ها سیاست‌گذار شوند؟

در چند قرن‌ گذشته مهمترین بازیگران عرصه سیاست جهانی، دولت‌ها بوده‌اند. اما با گسترش روند جهانی‌سازی تجارت، اکنون این سوال مطرح است که دولت‌های ملی تا چه اندازه می‌توانند شرکت‌های بین‌المللی را، به نام اعمال حاکمیت درون مرزهای خود، محدود کنند. این محدودیت‌ها به نام منافع مردم هر کشور که هر دولت خود را، حداقل در ظاهر، نماینده آنها می‌داند صورت می‌گیرد. امروز اما به نظر می‌رسد جابجایی میان حاکمیت دولت‌ها و شرکت‌ها در حال وقوع است. در این حاکمیت جدید، شهروندان نه تنها به ظاهر نیز از فاعلیت سیاسی برخوردار نیستند، بلکه عملا و علنا ناوجودند. این یادداشت به بررسی اجمالی عواقب تصویب معاهده تجاری ترنس‌پسفیک، از جمله برچیده‌شدن حق به حریم خصوصی، می‌پردازد.

خشمگینان اسپانیایی می‌گویند «ما می‌توانیم»

خشمگینان اسپانیایی می‌گویند «ما می‌توانیم»

نویسنده: دن هنکاکس | حزب پودموس که در ماه ژانویه امسال شکل گرفت، با کسب ۱.۲ میلیون رای و پنج کرسی مجلس، بعد از چهار ماه فعالیت، آن هم تنها با بودجه‌ی ۱۵۰.۰۰۰ یورو، صحنه سیاسی اسپانیا را شگفت‌زده کرد. پس از مرگ فرانکو و اسقرار دموکراسی جدید در سال ۱۹۷۸، دو حزب سیاسی اصلی اسپانیا، یعنی حزب حاکم PP و حزب مخالف PSOE، همواره قدرت را دست به دست چرخانده‌اند. اما به نظر می‌رسد نظام دوحزبی اسپانیا در آستانه‌ی فروپاشی است. محبوبیت حزب جوان و رادیکال پودموس به سرعت رو به افزایش بوده و در همین حال، آرای دو حزب PP و PSOE  نسبت به انتخابات قبلی اسپانیا ۸۰.۹ درصد کاهش یافته است. گزارش پیش‌رو چگونگی برآمدن و محبوبیت پودموس را بررسی می‌کند.