آری‌گویی نامشروط که امروز اصلاح‌طلبان بر آن تاکید می‌کنند، یعنی اگر رای ندهیم با سیاست گازانبری روبرو خواهیم بود. این استدلال خفت‌بار است و به شدت ناامید کننده. زیرا ما را تنها به مرگی، گیرم با شکنجۀ کمتر در مقابل مرگی با شکنجۀ بیشتر محکوم می‌داند و ترغیب می‌کند.

فاطمه صادقی، پژوهشگر علوم سیاسی معتقد است، فضای سیاسی جامعه ایران با وجود دوگانه کاذب اصلاح‌طلبی و اصول‌گرایی دچار یک استیصال و بن‌بست شده؛ دوگانه‌یی که امروز از سویی به شکل یک فاشیسم مبتذل و از سوی دیگر برداشت هرچه بیشتر از سفره انقلاب ظهور کرده است. این فعال حقوق زنان در سخنرانی خود پیرامون هم‌اندیشی زنان در یکی از ستادهای انتخاباتی حسن روحانی، چهار راه‌حل برای برون‌رفت از استیصال سیاسی جامعه تشریح کرد: آری غیرمشروط و آری مشروط، نه از سر ضعف و نه قدرتمندانه. او آری غیرمشروط را استراتژی جریان اصلاح‌طلب معرفی کرد؛ راه‌حلی که می‌گوید به مرگی تن دهیم که با شکنجه کمتری همراه باشد. صادقی معتقد است در جامعه له‌شده و ترس‌خورده امروز باید از سیاست آری مشروط آغاز کنیم تا به یک نه قدرتمندانه دست پیدا کنیم. در ادامه متن کامل سخنرانی فاطمه صادقی را بخوانید.

فضای سیاسی جامعه ایران با وجود دوگانه کاذب اصلاح‌طلبی و اصول‌گرایی دچار یک استیصال و بن‌بست شده؛ دوگانه‌یی که امروز از سویی به شکل یک فاشیسم مبتذل و از سوی دیگر برداشت هرچه بیشتر از سفره انقلاب ظهور کرده است.

پیش از ارائه بحث، لازم می‌دانم این نکته را ذکر کنم که آنچه در اینجا ارائه می‌شود، موضع شخص من است و نه موضع دوستانی که از من دعوت کرده‌اند. مواضع ما با یکدیگر متفاوت است. با اینحال از آنها تشکر می‌کنم که این فرصت را با علم به اینکه بحث من انتقادی خواهد بود، در اختیار من گذاشتند.

نکتۀ دوم اینکه این بحث را با زبانی صریح بیان خواهم کرد، چون فکر می‌کنم صراحت یکی از فضایل گمشده‌‌یی است که باید در پی آن باشیم. یونانیان، صراحت در سخن را کلام بی‌ترس می‌‌خواندند. این فضیلت یکی از ارکان جمهوری مدرن را تشکیل می‌‌دهد که در بحث من اهمیت خاصی دارد. بنابراین صراحت را عامدانه به کار می‌گیرم.

پرسش اصلی بحث من انسداد یا استیصال سیاسی‌ است که امروز گرفتارش هستیم. بنابراین با اینکه در مورد انتخابات صحبت خواهم کرد، اما از آن فراتر خواهم رفت. همچنان‌که عنوان بحث نشان می‌دهد، می‌خواهم به این بپردازم که چرا باید از آری مشروط آغاز کرد، اما این آری کافی نیست. در انتها به بحث جمهوریت بازخواهم گشت و از ضرورت یک سیاست ایجابی بحث خواهم کرد.

منظور از انسداد یا استیصال سیاسی چیست؟ منظور وضعیتی فکری و عملی است که در آن هیچ راه‌حلی برای خروج از وضعیت فعلی وجود ندارد. ما در یک دوگانگی گیر افتاده‌ایم که یک سر آن فاشیسم مبتذل است و سر دیگری نوعی اصلاح‌طلبی/ اعتدال مبتذل. یک سر آن سیاست گازانبری است که هدفش خریدن کسانی است که می‌شود خریدشان و له‌کردن بقیه و سر دیگر آن غارت و چپاول است. همین‌جا تذکر بدهم که به نظر من امروز اصلاح‌طلبی یا به یک رویۀ فرصت‌طلبانه تبدیل شده یا در شکل اصیلش یعنی به عنوان رویۀ سیاسی‌ که از دل دوم خرداد بیرون آمد، عمدتاً در حال نرمال جلوه‌دادن وضعیت خفت‌بار فعلی و همدستی با آن است. به تعبیر دیگر، آنچه از اصلاح‌طلبی مانده، برخی اصلاح‌‌طلبان واقعی‌اند که البته بیشترشان یا حاشیه‌نشینند یا در حصر و در کنار آن یک اکثریت که اکثراً فرصت‌طلبند.

دوگانگی یاد شده شکل‌های دیگری هم دارد. برای مثال انقلابی‌‌گری/اصلاح‌طلبی؛ یا اصلاح‌طلبی/براندازی؛ و … به این دلیل این وضعیت بن‌بست است که به هر طرف که برویم، تفاوتی نمی‌‌کند. برای مثال ما می‌رویم به یک عده رأی می‌دهیم که چپاول به نام اسلام و انقلاب و جنگ تعطیل شود، بعد می‌شنویم که طرف آمده سهم خود و خانواده‌اش را از سفرۀ انقلاب بردارد.

البته این استیصال مخصوص ایران نیست و در واقع به روندی جهانی تبدیل شده است. در همه جا شاهد این روند هستیم که انتخابات برگزار می‌شود اما در واقع انتخابی در کار نیست. دولت‌ها جابه‌جا می‌شوند، اما وضع مردم روز به روز بدتر می‌‌شود و تنها عده‌ای جای خود را به عده‌ای دیگر می‌دهند. سیاستمداران هر روز کوتاه‌قدتر، بی‌سوادتر، بی‌مایه‌تر، منفعت‌‌طلب‌تر، و قدرت‌طلب‌تر می‌شوند. در واقع امروز دیگر مسلم شده که گویا تغییرات انقلابی هم در واقع برای آن است که هیچ تغییری در وضع فعلی حاصل نشود. برای مثال در مصر، انقلاب ژانویه با وجود اینهمه هزینه، در عمل به تثبیت وضعیت قبلی انجامید. هرچند این یک پدیده جهانی است اما برگردیم به ایران و در مورد آن صحبت کنیم.

ما در یک دوگانگی گیر افتاده‌ایم که یک سر آن فاشیسم مبتذل است و سر دیگری نوعی اصلاح‌طلبی/ اعتدال مبتذل. یک سر آن سیاست گازانبری است که هدفش خریدن کسانی است که می‌شود خریدشان و له‌کردن بقیه و سر دیگر آن غارت و چپاول است.

طبعاً افراد راهکارهای متفاوتی را در برخورد با این وضعیت در پیش می‌گیرند. این راهکارها یا فردیند یا جمعی. از بین راهکارهای فردی، می‌توان اینها را برشمرد:

۱ – مهاجرت: یکی از مهمترین راهکارهای فردی در ایران است. آمار بالای مهاجرت نه تنها نشان از محبوبیت این راهکار بلکه دید آدم‌ها نسبت به وضعیت فعلی دارد. برای نمونه بر اساس آمار سازمان ملل، تنها از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ یعنی در اواسط دولت روحانی، حدود ۶۰ درصد بر تعداد پناهندگان رسمی اضافه شده است. این بدان معنا است که بسیاری از جوان‌ها شرایط فعلی را غیرقابل اصلاح و ناامیدکننده می‌دانند.

۲ – ‌‌رفتن به دنبال خوشبختی شخصی، برای مثال پول‌درآوردن

۳ –  روی‌آوردن به انواع و اقسام تکنیک‌های خود از جمله عرفان و اعتلای فردی و پیگیری خوشبختی فردی. چگونه آرام شویم، چگونه شاد بزییم، چگونه چشم‌هایمان را بشوریم که آلودگی هوا و بدبختی مردم را نبینیم.

واقعیت این است که این راه‌حل‌ها ممکن است به حال افراد مفید باشد، اما برای وضعیت ما راهگشا نیست. ما برای خروج از بن‌بست به راهکارهای جمعی نیاز داریم.

با نظر به انتخابات و وضعیت سیاسی فعلی می‌توان راه‌حل‌های‌‌ معقول جمعی را به چهار قسم تقسیم کرد. «معقول» را از این جهت می‌گویم که هستند راه‌حل‌های جمعی‌ که معقول نیستند. برای مثال راه‌حلی که می‌گوید برویم به رقیب رأی بدهیم برای اینکه وضع چنان خراب بشود که از هم بپاشد، راه‌حل معقولی نیست. این چهار راه‌حل را می‌توان به آری‌گویی نامشروط، آری‌‌گویی مشروط، نه‌گویی ضعیف و نه‌گویی قدرتمندانه تقسیم کرد.

آری‌گویی نامشروط که امروز اصلاح‌طلبان و بسیاری از اعتدالیون بر آن تاکید می‌کنند، یعنی این رویکرد که باید در انتخابات شرکت کنیم، چون چاره دیگری نداریم. اگر نرویم رأی بدهیم (به کاندیدای اصلح)، با سیاست گازانبری روبرو خواهیم بود، ایران به سوریه تبدیل خواهد شد، ایران به عراق دیگری تبدیل خواهد شد و …

اما به نظر من این رویکرد و این استدلال خفت‌بار است و به شدت ناامید کننده. زیرا ما را تنها به مرگی، گیرم با شکنجۀ کمتر در مقابل مرگی با شکنجۀ بیشتر محکوم می‌داند و ترغیب می‌کند. ممکن است ما با آری‌گویی نامشروط سوریه نشویم، اما در حال تبدیل به یک پاکستان دیگریم که دست کمی از سوریه ندارد؛ کشوری که در آن مافیا و رشوه حکومت می‌کنند. ممکن است ما عراق نشویم، اما ممکن است به یک افغانستان دیگر تبدیل بشویم که در آن فساد و اسلحه دست بالا را دارند و همه در پی فرار از آنند. در واقع، آریِ نامشروط که ما را از وضعیت فاجعه‌آمیز می‌ترساند، عملاً دارد ما را به سمت همان وضع سوق می‌دهد. شاید آریِ نامشروط را بتوان در شرایط خاصی (برای مثال در انتخابات ۹۲) در پیش گرفت، اما این راه‌حل، همواره به کار نمی‌آید؛ به ویژه در شرایط فعلی ما. در واقع اصلی‌ترین کارکرد آری نامشروط، حفظ وضع موجود برای قدرتمندان است. امروز اکثر اصلاح‌طلبان و اعتدالیون بر طبل این استدلال می‌کوبند، چون در حفظ وضع موجود منفعت دارند.

از سوی دیگر، راه‌حل دوم، یعنی یک نه‌گویی ضعیف (سیاست تحریم یا مشارکت‌نکردن) هم چندان راه‌حل نیست. چون در واقع، هیچ راهکاری برای خروج از دوگانۀ مذکور ارائه نمی‌دهد. نه‌‌گویی، اگر قدرتمندانه نباشد، به بیرون افتادن و طردِ هر چه بیشتر منجر خواهد شد. در واقع ما را بر می‌گرداند به وضعیتی که در آن باز ناچار خواهیم بود به آری‌گویی نامشروط تن بدهیم. برای مثال در انتخابات شوراهای دوم و ریاست‌‌جمهوری ۸۴ چنین اتفاقی افتاد که در نهایت باز از ۹۲ سر در آوردیم. در واقع نه‌گویی، اگر قدرتمندانه نباشد، راه‌حل نیست. بیشتر قهر و روبرگرداندن است که وضعیت را وخیم‌تر می‌‌کند.

می‌ماند دو رویکرد دیگر: یکی آری‌گویی مشروط و دیگری نه‌گویی قدرتمندانه. واقعیت این است که نه‌گوییِ قدرتمندانه با اینکه با نظر به وضع فعلی بسیار موجه‌ به نظر می‌رسد، اما در واقع، فعلاً در توان ما نیست. به نظر می‌آید با توجه به شرایط فعلی، ما می‌توانیم از یک آری‌ مشروط آغاز کنیم و به سمت یک نهِ قدرتمندانه حرکت کنیم. در واقع مسیری که شاید بتواند ما را از بن بست فعلی خارج کند، در احیای آرمانی نفهته است که بتواند از آری‌گویی مشروط آغاز کند و تا نه‌‌گویی قدرتمندانه ادامه یابد. من در ادامۀ بحث با تمرکز بر روی آرمان جمهوریت سعی می‌کنم استدلال کنم که این آرمان در شراطی فعلی از آری‌گویی مشروط آغاز می‌شود و از این قابلیت برخوردار است که به یک نه‌گویی قدرتمندانه  بدل شد. اما ابتدا باید به این پرسش پاسخ بدهم که آری‌گویی مشروط چیست.

آریِ مشروط در شکل با آری نامشروط مشابه است، اما در محتوا با آن تفاوت دارد. یعنی با اینکه ممکن است در نتیجۀ آنی، با آریِ نامشروط یکسان باشد (رأی دادن به کاندیدای اصلح)، اما در واقع مشروط است و در نتیجه غایی هم با آن به کلی تفاوت دارد. شروطی را برای رأی دادن پیش می‌گذارد. برای مثال، کارگران می‌توانند با شرط داشتن سندیکای مستقل، رأی بدهند؛ زنان می‌توانند با گذاشتن شرط، از کاندیدای مورد نظر خود حمایت کنند. این فرایند مستلزم چانه‌زنی و مذاکره است و به هر نوع رأی‌دادنی تن نمی‌دهد.

آریِ مشروط به این خاطر موجه است که می‌توان از رهگذر آن به یک نه قدرتمندانه اندیشید. من آن را یک سیاست ایجابی سوم می‌نامم، زیرا از دوگانه‌های یادشده فراتر می‌رود و در واقع مستقیماً انسداد سیاسی را هدف می‌گیرد. البته این سیاست سوم را نمی‌توان یک شبه ساخت و در واقع به هیچ رو به انتخابات ختم نمی‌شود. در واقع، انتخابات تنها یک آغاز است و مرحله‌ای از مراحل. سیاست سوم را باید طی یک فرایند به وجود آورد. اما این سیاست، یک رویکردِ سلبیِ خفت‌بار و ناامیدکننده نیست که در آن ترس (از بازگشت به وضع طبیعی هابزی)، برانگیزاننده آدم‌ها باشد. بلکه یک رویکرد ایجابی و ترس‌ناخورده است.

آریِ مشروط در شکل با آری نامشروط مشابه است، اما در محتوا با آن تفاوت دارد. یعنی با اینکه ممکن است در نتیجۀ آنی، با آریِ نامشروط یکسان باشد (رأی دادن به کاندیدای اصلح)، اما در واقع مشروط است و در نتیجه غایی هم با آن به کلی تفاوت دارد.

سیاست ایجابی، بر جمهوریت استوار است؛ به عنوان آرمان‌ اصلی انقلاب ۵۷ که در دوم خرداد ۷۶ و ۲۲ خرداد ۸۸ شکلی آشکار به خود گرفت. در واقع مسیری که از آری‌ مشروط آغاز می‌کند و نه‌گویی قدرتمندانه را در نظر دارد، باید بر جمهوریت مبتنی باشد. زیرا این آرمان نتیجۀ منطقی وقایع نیم قرن گذشته در این کشور است. اما جمهوریت یک بازگشت نیست، بلکه دست ردّی است بر هر نوع اندیشه و رویه بازگشت و هر نوع تفکر و رویه ارتجاعی. در حالی که اگر به دورو بر خودمان که نگاه کنیم می‌بینیم همه جا رویه ارتجاعی دست بالا را دارد: عده‌ای در پی احیای خلافت‌اند، برخی دیگر به دنبال احیای امپراطوری عثمانی‌اند. در داخل ایران هم وضع به همین منوال است. برخی به دنبال احیای سلطنت‌اند، برخی خواب بازگشت به صفویه را می‌بینند؛ عده‌ای دنبال ایران ساسانی‌اند و نهایتاً هستند کسانی که بازگشت به مشروطه را تبلیغ می‌کنند. اما واقعیت این است که ما نه می‌توانیم بازگشت کنیم و نه می‌خواهیم. اندیشۀ بازگشت یک توهم محض است. اگر بنا به بازگشت بود، گسست هرگز اتفاق نمی‌افتاد.

در حالی که همه رویه‌های فوق‌الذکر بر طبل بازگشت می‌کوبند، جمهوریت به عنوان یک آرمان با اتکا بر آن گذشته، خواهان عبور از آن برای برخورداری از یک آیندۀ متفاوت است. جمهوریت، آرمان شکست‌خورده  ما است، اما دقیقاً همین شکست ما را برمی‌انگیزد که دوباره به آن رو کنیم.

آرمان جمهوریت بر مشارکت جمهور مردم استوار است. بنابراین آریِ مشروط نیز باید از همینجا آغاز کند. آریِ مشروط آغاز سیاستی است که در آن گروه‌های اجتماعی، مشارکت در تعیین سرنوشت خود را خواستار شوند. زنان بتوانند صاحب تشکل باشند و در آنچه که مربوط به آنها است، از جمله در امر پوشش خود مداخله کنند و تصمیم بگیرند، کارگران از سندیکا برخوردار باشند و بتوانند مطالبات خود را پیگیری کنند؛ دانشجویان بتوانند در امور جمعی مربوط به خود تصمیم بگیرند و رسانه‌ها و مطبوعات بتوانند صدای مردم باشند. چکیده جمهوریت به معنای مداخله در اموری است که به سرنوشت همگانی ما مربوط اند؛ خواه این مسأله، آب و هوا و محیط زیست باشد، یا سازماندهی شهری؛ خواه به دیپلماسی  و سیاست خارجی مربوط باشد، یا به مسائل داخلی و نحوۀ مدیریت سیاست و اقتصاد. جمهوریت نه فقط می‌تواند خروج از انسداد را محقق کند، بلکه تنها راه مقابله با اقتدارگرایی است. واقعیت این است که سیاست، اگر بر آرمان مبتنی نباشد، دیگر سیاست نخواهد بود. بلکه به وضعیت خفت‌باری تبدیل می‌شود که امروز شاهد آن هستیم: به دیپلماسی تبدیل می‌شود؛ به ترس‌خوردگی و ناامیدی بدل می‌شود؛ به فرصت‌طلبی و فاشیسم و زدن و کوبیدن می‌انجامد. جمهوریت به معنای گسست از گذشته و رو کردن به آینده است.

اگر قرار باشد که رنج‌هایی که انسان ایرانی در طول این چند دهه متحمل شده، معنایی داشته باشد، تنها با اتکا بر چنین آرمانی امکانپذیر خواهد بود. من فکر می‌کنم زمان آن رسیده که به جای راه‌حل‌های ‌‌خفت‌بار و ترس‌خورده، به آرمان جمهوریت از نو بیندیشیم و آن را از نو صورت‌بندی کنیم.  به نظر من زمان آن رسیده که به جای افتادن در دام رویه‌های ارتجاعی و برخاسته از توهم، باور کنیم که سرنوشت ما دست خودمان است. تاریخ طوماری از پیش نوشته‌شده نیست، بلکه کتابی است نانوشته که آدم‌ها با کنش خود آن را می‌نویسند.

منبع: میدان

۳۱ نظر

  1. مهاجرت به ۸ سال قبلی که مربوط نمیشه ! تا روحانی اومد همه گذاشتند رفتند!

    • الان چهل ساله ملت دارند مهاجرت می کنند حتی بیشتر شما معلومه یه فرد گازانبری هستید یا متعصب واپسگرا که مهاجرت رو اینگونه تفسیر می کنید لطفا اگر نمیتونی ذره ای تفکر کنی لااقل دهنتو ببند

  2. متن بسیار عالی بود. از خانم صادقی بابت این سخنرانی ارزشمند متشکرم.

  3. چه خوبه ایشان ریشه شناسی کنند و نظرشان را درباره نقش تاریخی پدرشان در رسیدن به این استیصال بیان فرمایند

  4. درود بر این بانوی پیشتاز

  5. مریم پناهی فعال اجتماعی ۲۰ سال در زمینه حذف کار کودک

    دقیقا و با این تفاوت که می توان خود به انتخابات نه گفت و برای آنهایی که از روی استیصال رای را انتخاب می کنند پیشنهاد حداقل آری مشروط را داد.

  6. متن از تناقض شدید رنج میبرد، درواقع این نوشته نوعی تطهیر رای دادن ذهنی است، نویسنده معتقد است با مشروط کردن رای گروههای اجتماعی میتوانند به مطالباتشان برسند وگرنه تحریم کنند، از سوی دیگر تحریم را باتوجه به عدم همبستگی در گفتن نه قدرتمندانه مناسب نمیداند، حال باتوجه به مشخص بودن سیاهی و خاکستری بودن کاندیدها، اگر مشروط کنیم و کاندید سیاه وعده پوپولیستی بدهد و کاندید خاکستری قبول نکند، یعنی به سیاه مشروعیت بدهیم ، یا به خاکستری رای ندهیم و تحریم کنیم! وضعیت مشخص است باید به این ابتذال بدون سفسطه چینی تن در بدهیم تا شاهد گشایش باشیم، حرکت از احمدی نژاد به روحانی سپس به ی فرد معتدل تر مثل جهانگیری حرکت رو به جلوست مجبوریم به این ابتذال رای دهیم

  7. این آری مشروط که از آن سخن گفته شد چگونه حاصل میشود؟ برای افراد عامی جامعه که بخش عظیمی از رای ها را به صندوقها خواهند ریخت چگونه امکانات و ساختارهایی برای مشروط کردن آری وجود دارد؟ چگونه افراد عادی جامعه به نامزدهای انتخاب شروط این آری خود را اعلام کنند؟ ایشان در بیانات خود پاسخی برای این سوالات ندادند؟

  8. ایشان برای آنکه اصلاح‌طلبان را از موضع «چپ» نقد کنند لازم است اولین شرط صراحتی که در ابتدای نوشته‌شان تاکید می‌کنند را رعایت کنند و از گذشته خونین پدرشان اعلام برائت کنند

  9. آری مشروط خانم صادقی، فراخوانی برای بازگشت به گذشته های سترون شده است. مقایسه نه چندان پیچیده بیش از بیست سال گذشته از ۲ خرداد تا کنون نشان می دهد که نتایج چنین راه کاری یک عقب کرد محض حتی در چارچوب همین رژیم است نگاهی به پروسه ۲ خرداد و عروج خاتمی گرایی تا بازگشت به رفسنجانی و روحانی،.بروشنی روند عقب گردها را نشان می دهد،÷ خواست . آزادی های سیاسی و اجتماعی،دفاع از مطالبات کارگران و زنان و ….حرف جدیدی نیست که الزاما با مشارکت در انتخابات گره بخورد بلکه تاریخی طولانی در ایران داشته و دارد. آری مشروط خانم صادقی حداقل نتیجه اش این است که مشروعیت رزیم کشتار را تمدید می کند. ببا عرض معذرت باید بگویم که نظر می رسد که اصلاح طلب به گوهر اصلاح طلب است حتی اگر خودش باور نداشته باشد

  10. خانم صادقی بگویند که در این فاصله اندکی که به روز انتخابات مانده چگونه مثلا کارگران می توانند وارد شرط برای رای دادن بشوند از سال گذشته سندیکای معلمان رای به روحانی را به دریافت مزایا و یکسان سازی حقوق های خود کردند ، اما چه شد ؟ آیا اسانلو می توانست در کشور بماند و رای دادن به مثلا ریس جمهور ی را برای سندیکای اتوبوس رانی تهران را مشروط کند ؟

  11. در ضمن در مبارزات انتخاباتی ۱۳۸۸ آقای کروبی کار زار مطالبه محور را آغاز کردند و وضعیت امروز او نشان می دهد راه حل چه باید باشد

  12. بنظرم شروطی که نویسنده برای آری مشروط قید کرده تحقق یافتنی نیست چون حکومت هرگز راضی نمیشه که چنین حقی رو به مردم بده و مردم بتونن رای خودشون رو مشروط کنن.

  13. با تشکر از خانم دکتر صادقی ، مطلب بسیار جالبی ست ، اگر قرار بود رای بدهم آری مشروط میدادم اما فراموش نکنیم نظارت استصوابی ، قدرتهای نظامی موازی ، تکثر ثروت در دست سپاه , سرکوب ازادی
    ووعده های انتخاباتی که هیچگاه عملی نشدند. درین شرائط باید اقشار مختلف جامعه مطالبات خود را مطرح وخواهان ضمانت اجرائی توسط دولت باشند . ضمنا نباید از کنار تجزیه تحلیلها ئی که میتوانند روشنگر باشند به بهانه میراث ژنتیکی گذشت . به سهم خود علی رغم احترام فراوان به خانم صادقی امیدوارم روزی شاهد نقد ایشان ازپدرشان باشیم.

  14. در شرایط عادی مشروط کردن تنها با وجود انتخابات در سطوح تعیین کننده امکان دارد ، نه برای در دست گرفتن نیمی از قدرت ، وضعیت فعلی طوری است که هرلحظه امکان دارد ورق به یکطرف برگردد ، اصلا جای تعلل نیست ، خیلی ها توجه ندارند که ایندفعه شروع تغییرات از اصلی ترین لایه ها دارد شکل می گیرد ،

  15. تناقض همه جوره بیداد می کند..
    مثل اینکه فراموش کردند همین منطق گاز انبری رو پدر ایشان و امسال آن ها از اوایل انقلاب در این مملکت نهادینه کردند و هنوز هم مردم تاوانش را پس می دهند..
    برای مردم نه راه پس وجود دارد و نه راه پیش و همیشه انتخابشان بین بد و بدتر است..

    • یعنی واقعا شما اون قدر کوته بین هستید که عقاید و عملکرد افراد رو ژنتیکی می دونید ؟ یعنی اگر کسی عقاید و عملکرد بستگان و نزدیکانش و حتی پدرش نادرست بود، تا آخر عمر مجبور به تاوان پس دادنه؟ ایشون درس خوندند، پژوهش و مطالعه کردند، زحمت کشیدند و تونستند به تشخیص شخصی خودشون برسند، آیا ایشون مجبور به تحمل هزینه های عملکرد پدرشون هستند، چون صرفا و بدون تقصیر و دخالت خودشون از اون پدر متولد شدند؟‌ این بزرگترین شاخصه و نمود دیکتاتوریه که افراد رو به دلیل عملکرد پدرانشون محکوم کنیم. .

  16. با تشکر از این بانوی آگاه و محترم. اگرچه مهم است که که می گوید، اما مهم تر این است که چه می گوید. اما انجام این راه عملی با تاخیر مواجه است. اول این که فرصت تعامل و چانه زنی از دست رفته است که رای دهنده با شرط جلو بیاید در ثانی تشکل ها در این مملکت از انسجام کافی برخوردار نیستند که به عنوان اهرم فشار عمل کنند و مطالبات شان پی بگیرند. آیا در این فرصت کم نمایندگان زنان، قومیت ها، اقلیت‌های مذهبی، کارگران و کشاورزان و معلمان . .. قادر اند پیامشان را به نامزد اصلح برسانند و پس از پیروزی فعالانه پیگیر مطالباتشان باشند؟ یعنی فشار از پایین به چانه زنی ثمربخش در بالا بینجامد. امیدوارم.

  17. شرم آوره که عده ای فرومایه که متاسفانه همیشه دم از آزادی فردی هم میزنند حتی قادر نیستند بین نظرات فردی یک نفر با عملکرد و نظر پدرشون تمایز قائل بشن و در ناخودآگاه تا مغز و استخوان اینگونه در تحجرند.
    درود بر خانم دکتر صادقی عزیز

  18. با سپاس از خانم صادقی
    ایشان توضیح ندادند که در جامعه کنونی که نه تشکلی داریم نه سازمان و نهادی مستقل با قدرت چانه زنی،
    چگونه میتوانیم رای مشروط دهیم،
    اصلاحطلبانی که در حل مسله حصر و حقوق شهروندی ناتوان است و…. چه انتظاری میشود داشت،
    واقعا موجب شرمساریست که ما را از ترس مرگ راضی به احتضار میکنند.

  19. سلام به دوستان . من فکر می کنم ایشان از “گذشته” و از “میراث” پدرشان و از اصلاح طلبی جدا شده اند ؛ کتابها و مقالات شان گواه است ( و البته مناظره ی ایشان با سعید حجاریان در مورد روند دموکراتیزاسیون یا گذار به دموکراسی ، که در مجله “اندیشه پویا” چاپ شد. تفاوت و فاصله ی نگاهشان با “تئوریسین” اصلاحات مشهود بود . )
    من از سخنرانی فاطمه صادقی ، مشارکت مطالبه-محور در انتخابات ، به قصد رساندن هر چه بیشتر صدا و خواسته ی خود به گوش جامعه و تقویت جامعه ی مدنی و تشکل یابی را می فهمم . و فکر می کنم در وضعیت فعلی و قدرت مستقر ، هر بحثی درباره ی “انتخابات” باید در سایه ی چنین هدفی طرح شود . باقی موارد و بحثها ، عبث و خفت بار و بی سرانجام است .

  20. بخاطر وجود امکان جمهوریت پای صندوق رای میروم ومینویسم:”رییس جمهوری مردمی نه منتصب”.

  21. مقدمه سازی بد نبود اما نیمۀ دوم بحث به معنای محصلی ختم نشد و جز نفی سایر روشهای غیر جمهوری حرف ایجابی نداشت. بکذریم. درست این است که از رای ندادن و نفی این استصواب شروع کنیم و پی دادن رأیی باشیم که در آن شرایط ما لحاظ شده باشد. حال کی بدان برسیم میماند وقتی که در شرکت نکردن به اندازۀ کافی مردم همگام و هم آهنگ شده باشند.

  22. ضمن تائید کلی این سخنرانی این پرسش باقی می ماند که:در” آری مشروط” چه کسی پاسخگوست؟چه تضمینی عملی پس شرکت در انتخابات و دادن “آری مشروط”وجود خواهد داشت؟

  23. بایدی که اعلام کردی فاشیستی هست و بصورت پوشیده طرفداری از رییسی قاتل . خیانت ۱۶ میلیون تحریمی ترکیه که باعث اقتدار اردوغان شد شرم کنید.

  24. در حال حاضر رای دادن چه مشروط و چه نامشروط را حماقت محض میدانم

  25. سیاست، اگر بر آرمان مبتنی نباشد، دیگر سیاست نخواهد بود…. تمام نقض این گفته در این جمله نهفته است. چطور می توان گفت که باید سیاست آرمان داشته باشد، اما تمام ادعای اندیشمند محترم کاملا با این گفته متناقض است. آنجا که ایشان اساس جمهوریت را مداخله اجتماع در ساحت های وسیعی می دانند آیا می توان گفت که آرمانی زنده بماند؟؟؟؟ جامعه ای که از تعدد سلیقه رنج می برد؟ جامعه ای که میزان آگاهی ها و دارایی های سیاسی و غیرسیاسی شان یکسان نیست؟؟؟ جامعه ای که توسعه مدنی در آن هنوز به بلوغ نرسیده است؟ جامعه ای که هنوز دوران تکامل اجتماعی خود را نپیموده است؟ و…
    به نظرم سخنران محترم جمهوریت را صرفا ناشی از بنیاد گرایی نیروی اجتماعی می دانند و نیروی دولت (حاکمیت) را در ایده آل شهرشان ناچیز می دانند! این یعنی بازگشت به گذشته ای که متوجه شدند هر جامعه نیازمند حاکمیت طراح بازی است.

  26. لوازم تحقق هر کنش اجتماعی سازمان و تشکیلات است.بر روی کاغذ و پشت تریبون این ایده خوبیست ولی برای تحققش چه بایدکرد؟

نظری بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *