علی علیزاده در یادداشت فوق به دسته‌بندی جریانات اصلاح‌طلب و کنشگران سیاسی در فضای پس از انتخابات ۹۲ پرداخته است. بازنشر این یادداشت کوتاه به دلیل اهمیتی است که اندیشیدن به وضعیت پس از انتخابات خرداد ۹۲ دارد و نیازمند تاملات بیشتر است.

دو حدّ، دو مرز نهایی برای سیاست امروز نیروهای اجتماعی کنشگر قایل می‌شوم. اوّل، تخریب نکردن کلّیت امید برآمده از انتخابات ۹۲. چنین تخریبی را، آن‌هم در منطقه‌ای که دیگر از مرز بالکان شدن گذشته، نه تنها غیرسیاسی که ماجراجویانه می‌دانم. بخشی از تخریب کنندگان این امید، آرمان گرایانی بی‌کنش هستند و بخشی دیگر سرهنگ‌ها و سرجوخه‌های امپراتوری که تا سوریه و عراق نشدن ایران ماموریتشان به پایان نمی‌رسد.
با بخش نخست می‌توان و می‌باید گفتگو کرد و بخش دوم را می‌باید به نزاعی جدی فراخواند. حد و مرز دوّم، طلبکار کردن نیروهای اجتماعی است از دولت روحانی، فارغ از حضور یا عدم حضور این نیروها در انتخابات ۹۲. رها نکردن یقه‌ی دولت روحانی و تغییر نسبت رای دهندگان با این دولت. نفی و نقد مدیحه‌سرایی ایدئولوگ ها و شیپورچی‌هایی که لحظه‌ای انتقاد به دولت روحانی را بر‌نمی‌تابند، ورد زبانشان هنوز تنها «روحانی متشکریم» است و ماموریت منفعل کردن بیشتر جامعه را بر عهده گرفته‌اند. آن‌ها که برای روحانی یک سال وقت خریده‌اند تا امکان‌های گشوده‌شده‌ی بسیاری از بین رود. و ورود به گفتار «حمایت طلبکارانه».
رصد دقیق و مصداقی این دولت، و صف آرایی در کنار و یا در مقابلش بنابر کنش مورد بحث دولت.اصلاح‌طلبی را به سه گروه مردم-محور (هنوز وفادار به آرمان‌های کلی جنبش سبز و منتظر روزن‌هایی برای فعالیت مدنی)، اصلاح‌طلبان میانی و صندوق-محور (اولویت طرفداری از محمد خاتمی و خیزبرداشته برای انتخابات بعدی) و محافظه‌کار و حکومت-محور (اولویت بازگشت به حاکمیت به هر قیمتی) تقسیم می‌کنم.با اصلاح‌طلبان محافظه‌کار که «ماموریت» وسیعی برای حراج لیبل‌ و تابلوی اصلاح‌طلبی بر عهده‌گرفته‌اند به چیزی بیش از گفتگو نیاز است: نزاعی رسواگرانه. آن‌ها به دنبال ساخت کواکبیان‌های دیگری هستند تا با اسم ظاهری اصلاح‌طلبی، انتخابات بعدی مجلس را گل‌آلود کنند.
گره‌گاه اصلی سیاسی اما، گفتگو با اصلاح‌طلبان میانی و نزدیک‌کردنشان به سمت اصلاح‌طلبی مردم-محور است. اصلاح‌طلبان میانی در این یک سال تنها ضربه‌گیر دولت روحانی بوده‌اند، یعنی بین دولت روحانی و مطالبات نیروهای اجتماعی ایستاده‌اند. با بزرگ کردن هیولای راست افراطی و ایجاد تناظر دائم و یک به یک با دوره‌ی اصلاحات هفتاد و شش، روحانی را بی‌قدرت و مظلوم جلوه‌ داده‌اند تا از مسئولیت رهایش کنند. اصلاح‌طلبان میانی اکنون خود باید از به میدان آمدن تشکیلات زرد اصلاح‌طلبی محافظه‌کار احساس خطر کرده‌باشند.
توضیح مفصل‌تر برنامه‌ی صفحه‌ی دو آخر هفته درباره‌ی استیضاح فرجی دانا با حضور علی اصغر رمضان‌پور، رضا علیجانی و علی علیزاده http://goo.gl/Ei6hsc

*   تیتر از میدان