مطالب با برچسب: "کالایی‌سازی"

همیشه حق با مشتری است

همیشه حق با مشتری است

در زمانه‌ای که فیلم‌ها و نمایشگاه‌های میلیاردی معمول و روال شده‌اند، تئاتر هم توانسته خود را به آنها برساند و ثابت کند می‌تواند میلیاردر شود. اما بار دیگر همان سوال کلیشه‌ای از پشت پرده سرک می‌کشد؛ وقتی که از مخاطب حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم؟ مخاطب چه تاثیری بر فرایند تولید تئاتر گذاشته است؟

زنجیره‌ی انباشت سرمایه در ایران و بحران‌های ساختاری آن

زنجیره‌ی انباشت سرمایه در ایران و بحران‌های ساختاری آن

مالجو مدتی است که با صورت‌بندی نظریه‌‌ی «حلقه‌های ششگانه‌ی زنجیره‌ی انباشت سرمایه در ایران» کوشیده است چارچوبی تحلیلی برای فهم مناسبات سرمایه‌دارانه در ایران به دست دهد. وی در گفتگو با پروبلماتیکا روایتی از تولید و بازتولید سرمایه‌داری و مناسباتش در سال‌های پس از انقلاب ارائه می‌کند و صورت‌بندی نظری خود را توضیح می‌دهد.

انزوا زدایی یا انزوا زایی، مسئله این است

انزوا زدایی یا انزوا زایی، مسئله این است

طبق آمارهای رسمی حدود یازده میلیون ایرانی در محلات غیررسمی کشور سکونت دارند. یادداشت زیر نگاهی انداخته است به فرآیندهایی که طی آن، ساکنین این محلات نیز در عرصه جامعه از رسمیت انداخته می‌شوند. فرآیندهایی که به عقیده نویسنده، در نهایت منجر به شکل گرفتن انسان‌هایی «تنها» می‌شود.

دولت، تماشاگر و کالایی‌سازی تئاتر

دولت، تماشاگر و کالایی‌سازی تئاتر

شکی نیست که تئاتر ما در بحران است. در جستجوی خروج از بحران، بسیاری معتقدند تئاتر باید تماما خصوصی شود و اینگونه راه برای موفقیت و شکوفایی آن هموار خواهد شد. اما از سوی دیگر، و با ورود بخش خصوصی به این حوزه، برخی منتقدان، خصوصی‌سازی تئاتر را به معنای نابودی و کالایی شدن آن می‌دانند. آنها باور دارند پیش‌شرط رهایی‌ تئاتر از مناسبات بازار حمایت دولتی است. در مطلب پیش‌رو علی قلی‌پور با سوال متفاوتی به بحران تئاتر نظر می‌اندازد و شرط رهایی تئاتر را نه در حمایت‌ دولت، که در تغییر رویکردی بنیادی می‌جوید. سوال این است؛ آیا تا زمانی که خودِ تئاتر، به عنوان کالایی برای مصرف منفعلانه مشتری، یا همان مخاطب، تولید می‌شود، می‌توان از رهایی آن از مناسبات بازار و غیر کالایی‌‌شدنِ آن سخن گفت؟

خصوصی‌سازی جشنواره‌ها؛ گوهر برتر از هنر آمد پدید

خصوصی‌سازی جشنواره‌ها؛ گوهر برتر از هنر آمد پدید

در سومین بخش یادداشت‌های امیر کیانپور درباره خصوصی‌شدن جشنواره‌ها، کالایی‌شدن هنر و پیامدهای آن در فضای هنری ایران مورد توجه قرار گرفته است. کیانپور در این یادداشت بیش‌تر از منظری اقتصادی و مبتنی بر سازو کارهای بازار هنر به این موضوع پرداخته است؛ این که چگونه انباشت سرمایه‌های مادی به تولید انبوه هنرمندان و شکل‌گیری نوعی از هنر می‌انجامد که همانند سرمایه‌ای موهومی ارزش آن‌ها بسته به بازگشت تخمینی در چرخه‌ مبادلات بازار است.

در همین راستا، پیش از این درباره موقعیت تازه کالاهای هنری برای طبقه سوپرپولدارها به‌ویژه بعد از برگزاری حراج اخیر هنری تهران، در میدان نوشته‌ای منتشر شده بود.

درباره «نان»

درباره «نان»

نان گران شد. هفته‌ی پیش شاهد این خبر ناگهانی بودیم، خبری که تاثیر آن را تمامی مردم- گرچه به درجاتی اساسا متفاوت- لمس خواهند کرد. پریسا نصرآبادی در مقاله‌ پیش‌رو گرانی نان را در ادامه‌ دیگر سیاست‌های داخلی و منطقه‌ای بررسی کرده و به تحلیل عواقب و مخاطرات آنها در بستر سیاسی-اقتصادی ایران امروز می‌پردازد.