مطالب با برچسب: "زبان‌شناسی"

آینده فارسی نوشتاری، فارسی گفتاری است

آینده فارسی نوشتاری، فارسی گفتاری است

به احتمال زیادی فارسی نوشتاری در آینده نه چندان دور (که البته در مقیاس عمر زبان‌ها همچنان یعنی چندصد سال) در ایران خواهد مرد. این که مردم به یک زبان حرف بزنند و به زبان دیگری بنویسند ذاتا پدیده ناپایداری است. از دیدگاه نظری انتظار می‌رود چنین وضعیتی پس از مدتی شکست بخورد. مثال عملی بارز لاتین است.

فارگلیسی؛ خودباختگی یا طبیعت زبان

فارگلیسی؛ خودباختگی یا طبیعت زبان

زبان آمیخته حاصل زندگی دو فرهنگی و چندفرهنگی است و از آغاز تمدن انسان وجود داشته است. آیا می‌‏توان افرادی را که از زبان آمیخته در ارتباطات روزمره خود استفاده می‌‏کنند سرزنش کرد یا این طبیعت زبان است؟

آشتی با تنوین؛ تناقض تاریخی و ملاحظات شناختی

آشتی با تنوین؛ تناقض تاریخی و ملاحظات شناختی

زمانی عربی نوشتن و سخن گفتن نشان از فرهیختگی بود اما اکنون پاکسازی زبان فارسی از نشانه‌ها و واژگان عربی گفتمان روز است. با این حال، بعضی ساخت‎ها، در گذر زمان جای خود را در زبان محکمتر کرده و نقشهای تازه می‌گیرند. تنوین، این پسوند ناخواسته و گاه مایه انزجار، در این دسته قرار دارد. نقشهای گفتمانی جدیدی که این پسوند در فارسی به عهده گرفته است، حذف آن را دشوار و تاحدی ناممکن کرده است.

درباره‎ی نادرستی یک ابداع در خط فارسی

درباره‎ی نادرستی یک ابداع در خط فارسی

چندسالی است که روش جدیدی در رسم‌الخط فارسی مرسوم شده که در آن نشانۀ شخصی ملکی و گاهی شکل کوتاه فعل بودن در زمان حال را جدا از کلمۀ پیشین آن می‎نویسند و یک الف میانجی بین آنها جا می‎دهند(مثال 1 و 2).

1) درخت‌ام خشکید.   به جای روش قدیمیِ    درختم خشکید. (نشانۀ شخصی ملکی)

2) من درخت‌ام.    به جای روش قدیمیِ      من درختم. ( شکل کوتاه فعل هستم)

اصرار به این گونه نوشتن از این استدلال ناشی می‎شود که کلمات، بهتر است شکل جدا از بافت خود را در نوشته حفظ کنند و واژه‎بست‎ها (clitics) به آنها نچسبند و این امر احتمالاً به نظر طرفداران جدانویسی به شفافیت کلمات کمک می‏‌کند. در این یادداشت سعی می‏‌کنم توضیح دهم که چرا این روش درست نیست.

آسیب‌شناسی زبان علم در تشدید بحران‌های زیست‌محیطی

آسیب‌شناسی زبان علم در تشدید بحران‌های زیست‌محیطی

بر سرِ راه درک انسان از واقعیات جهانِ خارج، فیلترهایی وجود دارد كه بـی‌شـك زبـان یكـی از مهمترینِ آنها محسوب می‌شود. به عبارتی؛ زبان، ابزاری قدرتمند است كه به درجاتی بـه تفكـر، شناخت و در نهایت، رفتار فرد در جامعه شكل می‌دهد. یادداشت پیش‌رو خلاصه‌ای از مقاله‌ چاپ شده در مجله زبان و زبان‌شناسی است که در آن به نقش «زبان» در تخریب محیط‌زیست می‌پردازد و نقش روزنامه‌نگاران و کسانی که تلاش می‌کنند در رابطه با تخریب محیط‌زیست آگاهی‌بخشی کنند، در تشدید این تخریب‌ها بررسی می‌کند.

چرا حفظ زبان‌ها اهمیت دارد؟

چرا حفظ زبان‌ها اهمیت دارد؟

جنگ قدرت در عرصه سیاست و مناسبات جهانی وجه‌ای دارد که کمتر به آن توجه می‌شود؛ زبان. زبان قدرت ‌می‌آورد و قدرت موجب حفظ یا نابودی یک زبان می‌شود. جهان امروز ما جهان انقراض‌هاست. نه فقط انقراض گونه‌های جانوری و زیستی، که انقراض گونه‌های متنوع زبانی و فرهنگی. زبان‌ها همواره در حال نابودی، تغییر شکل، و تولد بوده‌اند، اما امروز این مسیر تقریبا یک‌طرفه شده؛ زبان‌ها یکی پس از دیگری می‌میرند و اما به ندرت زبانی جدید متولد می‌شود. این نوشتار به وضعیت فعلی زبان‌ها و اهمیت حفظ آنها می‌پردازد.

انسان‌ها چگونه در سراسر زمین پراکنده شدند

انسان‌ها چگونه در سراسر زمین پراکنده شدند

تا قبل از جنگ جهانی دوم، عصرِ پیشاتاریخ همچون دورانی تلقی می‌شد که در آن، سلت‌های اولیه و هندوآریایی‌ها، سلسله‌ای از یورش‌ها را علیهِ مردمانِ از همه‌جابی‌خبرِ ساکن در چمنزارهای اروپا و آسیا ترتیب داده‌اند، مثلِ کاری که وایکینگ‌ها کردند. اما پس از جنگ جهانی دوم، این دیدگاه جای خود را به مکتبی فرآیندگرا داد که دگرگونی‌های فرهنگی را به سازگاری‌های درونی نسبت می‌داد. ایده‌ها و فناوری‌ها شاید از جایی به جایی انتقال یابند، اما انسان‌ها عمدتاً و عموماً یک‌جانشین بوده‌اند.

زبان اشاره؛ زبانی برای دیدن

زبان اشاره؛ زبانی برای دیدن

در باور عمومی جامعه شنوایان زبان گفتاری تنها راه ارتباط برقرار کردن و اندیشیدن است. اما زبان اشاره ناشنوایان امکانات ارتباطی دیگری را در خود دارد. این زبان از اساس دارای ساختاری متفاوت و مستقل از زبان گفتاری است و شالوده‌اش را عناصر متقاوتی مثل فضا، تصویر، ایما و اشاره تشکیل می‌دهند. در این نوشتار، مختصری از ساختار و دستور زبان اشاره بخوانید.