احمد بخارایی، مدیر گروه مسائل و آسیب‌های اجتماعی انجمن جامعه‌شناسی ایران گفته خودکشی در ‌سال ١٣٨٠ حدود ١٣٨۵نفر بوده و تعداد آن در ‌سال ١٣٩۴ به ٣٢٣۴نفر رسید «در این مدت خودکشی ۶۵‌درصد افزایش یافته است، این درحالی است که از‌ سال ١٣٩٣ تا ١٣٩۴ میزان خودکشی در ایران ٣۵‌درصد رشد داشته است.»

این جامعه‌شناس در نشست «بررسی نهنگ آبی» در واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد با اشاره به اینکه آمار ثبت‌نشده خودکشی خیلی بیش از آمار رسمی است، اضافه کرده «نتایج تحقیقات نشان می‌دهد درحال حاضر جامعه گرفتار نوعی بی‌اعتمادی است که می‌توان این بی‌اعتمادی را به زلزله اجتماعی تعبیر کرد.»

محمود سلطانی‌فر، عضو هیأت‌علمی دانشگاه علوم و تحقیقات هم در این نشست با اشاره به اینکه «قربانیان بسیاری از ناهنجاری‌های اجتماعی که به خودکشی ختم می‌شوند، دخترانند، چون امکان برون‌ریزی هیجان‌های خود را ندارند» گفته باید به آنها فضا داد تا فرصت تخلیه خود را داشته باشند

محسن بنی‌هاشمی، روانشناس هم از پرخاشگری نهفته در میان افراد جامعه به‌عنوان یک بیماری اجتماعی یاد کرد که مسری است: «کسی که به خود آسیب می‌زند، دچار حس انتقام اجتماعی است.» او معتقد است که در سیستم تعلیم و تربیت هیچ‌گاه به احساسات سرکوب‌شده کودکان توجه نمی‌شود؛ احساساتی که در نهایت خود را در پرخاشگری نشان می‌دهند.

با اینکه موضوع خشونت و خودکشی به ویژه در دختران به موضوعی شخصی تقلیل داده می‌شود با اینحال حتی برخی از مسئولان هم پذیرفته‌اند که ایجاد خشونت نهفته در دختران «به دلیل وجود محدودیت‌های فراوان» برای آنان است. قوانین تبعیض‌آمیز و محدودیت‌های گوناگون برای زنان در ایران امکان بسیاری از فعالیت‌ها را از آنان گرفته است. فقر و بیکاری هم به عنوان اصلی‌ترین دلایل گسترش خودکشی در ایران شناخته می‌شوند.

لینک دکهٔ خبر: روزنامه شهروند

نظری بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *